Drunk Motherfuckers, 2theBone, Audiobreed @ Six D.O.G.S

Λόγω ανειλημμένων μεταμεσονύκτιων υποχρεώσεων έμεινα μόνο έως το τέλος του set των Drunk Motherfuckers, και έτσι δεν μπόρεσα να δω τους ξενιτεμένους πατριώτες, Cherries on a Blacklist, να πάρω (ψυχρό) αέρα από Γερμανία. Δεν πειράζει, διόλου δε με χάλασε, αφού είχα ήδη δει τρείς μπάντες.

Audiobreed: Πραγματικά εξεπλάγην. Ένα στυλ που είναι διαφορετικό σε σχέση με ότι έχω δει /ακούσει από εγχώριες μπάντες. Σίγουρα δεν πρέπει να τους ενοχλήσει αν τους παρομοιάσω με τους μοναδικούς, κατ’ εμέ, RATM – μπορεί βέβαια να έχουν βαρεθεί να το ακούνε, ποσώς με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει ότι την επόμενη φορά που θα ακούσω για live τους, θα ψηθώ για να πάω συγκεκριμένα και όχι σαν αυτή την φορά, δηλαδή να τους δω από σπόντα. Εμφάνιση δυναμική και δεμένη, με πολύ καλό ήχο που κυριολεκτικά σε ‘γέμιζε’ αλλά δεν σε ξεπερνούσε. Μία πιο ραφιναρισμένη εκδοχή των RATM λοιπόν με απολαυστικά τύπου-ραπ φωνητικά πάνω σε heavy εύηχες μελωδίες, που με συνεπήρε εκεί που δεν το περίμενα. Κοίτα να δείς. Με ένα δίσκο που βγήκε πέρυσι στο ενεργητικό τους, πάνε για δεύτερο μέσα στο 2013. Υποσχόμενο, θα έλεγα.

Επόμενοι οι 2theBone, η δεύτερη σπόντα της βραδιάς. Για αυτά τα παιδιά τι να πω, γενικά είχαν μια καλή κεντρική ιδέα όπως του να παίζουν χαλαρές, κατά βάση, απλοϊκές συνθέσεις με έναν γενικά soft ανάλατο χαρακτήρα (σαν τα χαμηλών λιπαρών βούτυρο-spreads, ένα πράγμα) και να αλλάζουν ξαφνικά με κάτι χωσίματα απο το πουθενά που σε έπιαναν απροετοίμαστο τελείως. Τα progressive ξεσπάσματα που έβγαζαν μία desert (Mεξικoύ παρακαλώ, όχι Αμερικής) αύρα δυστυχώς μου φαινόντουσαν πολύ μικρά σε διάρκεια, και θα προτιμούσα να ήταν η πλειοψηφία των κομματιών τους σε αυτό το tempo και άποψη. Δεν ήταν. Έχανα γρήγορα το ενδιαφέρον μου και το μυαλό μου ταξίδευε προς το tequila bar των Δύο Αθάνατων δίπλα από το Six d.o.g.s.

Το κλείσιμο της δικής μου βραδιάς έγινε με τους Drunk Motherfuckers με τις καλύτερες εντυπώσεις. Stoner, stoner και πάλι stoner (καραμέλα έχει γίνει πιά αυτός ο όρος), με μεταλλικό βάρος και ψυχή. Εάν δεν έχεις σιχαθεί ακόμα το stoner, δεν θα το σιχαθείς ούτε αφού ακούσεις τους DMF. Άξιοι αντιπρόσωποι του είδους, τα παλικάρια έδειχναν να το διασκεδάζουν στο έπακρο, άνετοι, και μέσα στο χαβαλέ. Τα drums τους ήταν εξαιρετικά. Δεν φανταζόμουν την δεξιοτεχνία του drummer έχοντας δει μόνο την πλευρά του ως vocalist των Harsh Demise. Αυτή η φάση, η ‘δίπορτη’, με έβαλε σε σκέψεις για το πώς και το γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι πολυμήχανοι και κάποιοι άλλοι θεωρούν κατόρθωμα να μην πνιγούν σε μία κουταλιά αλκοόλ. Ε, νερό ήθελα να πω. Βέβαια, δεν κατέληξα κάπου. Δεν ήταν ώρα για φιλοσοφίες εξάλλου. Στο θέμα μας, εάν οι Kyuss (πλέον) Lives!, τότε οι DMF είναι η Reloaded! εκδοχή τους, βαδίζοντας στο μονοπάτι που χάραξαν οι πρώτοι αλλά με πιο πολλά sludge στοιχεία, τεχνικές ιδιομορφίες στις συνθέσεις τους που ήταν αξιοσημείωτες και με το αλκοόλ ως ‘καύσιμο’ τους.

http://www.crackhitler.com/v3/28/drunk-2bone/

Stonebringer, Harsh Demise, Bombing the Avenue @ AN Club

Ένα live που μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση γιατί το περίμενα πως και πως πέντε ημέρες μετά το Πασχαλιάτικο κλαρινο-γλέντι το οποίο εντός Ελληνικών συνόρων δεν αποφεύγεται εντελώς με τίποτα. Συν του ότι είχα την ευκαιρία για ένα sneak listening των νέων κομματιών του επερχόμενου δίσκου των Stonebringer στο studio τους και είχα ενθουσιαστεί με την πολυμορφικότητα του ήχου τους. Θα έβλεπα και τους guests, Bombing The Avenue, που τους χαίρομαι κάθε φορά, αλλά και τους Harsh Demise έτσι για να γουστάρει και η μεταλλού μέσα μου που έχει ψιλό χαθεί τελευταία.

Οι guests ΒΤΑ έκαναν μία καλή εμφάνιση παίζοντας τα πλέον γνωστά τους από το EP Avido αλλά και 3 κομμάτια εκτός EP, το Everyone που το θυμόμουν ξεκάθαρα από το προηγούμενο live στο Six D.o.g.s εκτός των άλλων, όπως και ένα ολόφρεσκο ανώνυμο, όχι, έτσι μου είπαν ότι το λένε το αβάφτιστο ορεξάτο, No Name. Και εδώ αναρωτιέμαι μήπως πλησιάζει η στιγμή οι ΒΤΑ να εδραιώσουν λίγο καλύτερα την θέση τους στην εγχώρια μουσική σκηνή με μία νέα ολοκληρωμένη δουλειά; Προς τα εκεί πάει το θέμα δηλαδή γιατί όλο τυράκια μας πετάνε. Η ενέργεια τους ήταν όπως την περίμενα, ακαριαία και σταθερά υψηλή και παρέσυραν τους πρώτους πιο σκληροπυρηνικούς παρευρισκόμενους σε mosh pit και έναν καυλωμένο σε stage dive. Από την μέση περίπου του set τους και μετά βέβαια, παρατήρησα ότι από την ένταση έτρεμε έντρομο πάνω μου το jacket μου, κάτι που για την εμφάνιση των BTA δεν με χάλασε, ίσα ίσα, απλά έπρεπε να με προϊδεάσει για αργότερα, σαν οιωνός.

Οι πρώτοι του double bill της βραδιάς, Harsh Demise ήταν αμείλικτοι, άμεσοι, και σφοδροί. Κατέκλυσαν το stage 2 κιθάρες, μπάσο, τραγουδιστής. Συνωστισμός. Ήχος καμπάνα, ανησυχητικά καλός για τα δεδομένα του An. Συμβαίνουν και τέτοια. Φωνητικά όσο πεντακάθαρα μπορεί να είναι δεδομένου της throaty απόδοσής τους και το έντονα hardcore στοιχείο τους. Το κοινό φυσικά και ακολούθησε χωρίς ενδοιασμούς. Οι εκπλήξεις ήταν οι εξής: οι ικανότητες του τραγουδιστή ως percussionist, η εμφάνιση του τραγουδιστή των Potergeist για τον Panter-ικό ύμνο I’m Broken που τα έσπασε, και το Sad But True cover επίσης που τολμώ να πω ότι μου άρεσε να το ακούω σε άλλη χροιά φωνής πέραν του Hetfield, έτσι για αλλαγή βρε αδερφέ! Και με ένα κλείσιμο κουτί, με το δικό τους Four Years το οποίο όταν το είχα ακούσει ανάμεσα σε άλλα γνωστά tracks άλλων καλλιτεχνών, μου έκανε αρκετή εντύπωση ώστε να ψάξω να βρω τους δημιουργούς (αφού δεν είναι Pantera, τότε τι είναι;)

Οι Stonebringer είχαν το δύσκολο έργο να βγουν μετά από ένα σετ καθαρού metal με απόδοση ήχου γκόνγκ και βάλε. Ξεκίνησαν παίζοντας όλο το EP τους Ocean of the Brave, χαλαρά και όμορφα. Τα φωνητικά τους, στις χαμηλές εντάσεις που παιζόταν το Ocean of the Brave, μπορούσα να διακρίνω ότι είχαν βελτιωθεί παραπάνω από την ηχογραφημένη version τους και το απόλαυσα δεόντως. Όταν όμως άρχισαν να παίζουν τα καινούργια τους, Rubin και Emerald υπήρχε μία ασυνεννοησία μεταξύ των 2 κιθάρων, μπάσου, 2 φωνών, εξοπλισμού και sound booth, η οποία συνεχίστηκε και στα πιο δυναμικά τους, Voodoo Woman και Smoking Rainbow. Η μία φωνή κυρίως δεν ακουγόταν από τον εξοπλισμό και την ένταση όλων των άλλων στοιχειών. Ακόμα δεν ξέρω που να την αποδώσω αλλά το τεχνικό αυτό θέμα φάνηκε μάλλον και λόγω της περιπλοκότητας της σύνθεσης της μπάντας και των κομματιών. Ο υπόλοιπος κόσμος δεν είδα να πτοήθηκε καθόλου, συνεπαρμένος από της μελωδίες τους και μόνο. «Ευφυής μουσική» όπως άκουσα από άτομο που είχε την πρώτη επαφή μαζί τους εκείνο το βράδυ. Συμφωνώ και επαυξάνω. Τα καινούργια τους προπάντων εμπνέουν μία ήρεμη δύναμη, αρκετή ανησυχία και ευαισθησία σαν πινελιές ανάμεσα σε καταπελτικά riffs και break downs.

Μίνι spoiler: μπαίνουν για ηχογραφήσεις τον Ιούνιο. Έτσι ρε, Stonebringer.

http://www.crackhitler.com/v3/14/stoneharsh/

ODIOLAB & Friends @ Loukoumi Bar

Το περασμένο Σάββατο βρέθηκα σε ένα μουσικό δίλημμα. Από την μία Νightstalker στο PassPORT μαζί με Drunk Motherfuckers & Audiobreed. Οι Stalker το πιο πιθανό να έκαναν για άλλη μία φορά το εγχώριο stoner rock κοινό τους να μαστουρώσει από πολυακουσμένα riffs, παλιών και πιο πρόσφατων κομματιών, άλλωστε έχουν και φανατικούς που δεν χάνουν ούτε το καθιερωμένο live τους κάθε παραμονή Χριστουγέννων. Τους Audiobreed μάλλον δεν το έχει το κάρμα μου να τους δω, αποχώρησαν από το bill του AN Club στο Defcon την τελευταία φορά που το επιχείρησα. Όσο για τους Drunk παρότι είναι μία μπάντα με heavy χαβαλέ και το γαμιστερό ‘3D’ είπα ότι όλο και κάποιο άλλο live θα κάνουν, σαν νέα παιδιά, γεμάτοι booze fuelled ενέργεια.

Από την άλλη ένα free live των ODIOLAB, ένα ambient δίδυμο που είχα δει πρώτη φορά στην παρουσίαση του EP των Stonebringer, με ήχο πειραματικού new age και παγανιστικά ψυχεδελικό που σε στέλνει σε άλλη ψυχοτροπική διάσταση. Είπα λοιπόν να ακολουθήσω τον δρόμο των…μανιταριών που με οδήγησε στο Loukoumi Bar Μοναστηρακίου.

Ο χώρος του μαγαζιού ήταν κακή επιλογή για το συγκεκριμένο live. Θέσεις αποκλειστικά σε ψηλά σκαμπό – έναν καναπέ πολύ τον ήθελα. Κάτι καρακάξες που μάλλον έφαγαν πόρτα από κανένα Fridays βρήκαν εκείνη την ώρα να αναλύσουν το κουτσομπολιό της εβδομάδας με σκοπό να μην ακούγεται η πρώτη εμφάνιση της βραδιάς της Άννας Στερεοπούλου, που πάλευε από την μία με χαμηλό ήχο εξοπλισμού και τις καραξοκραυγές από την άλλη. Σταμάτησε, μας εξήγησε ότι δεν τις έβγαινε αυτό που ήθελε να παίξει, και άλλαξε πορεία πιάνου και τελικά απέδωσε ένα συμπαθητικό set από ευχάριστες αλλά όχι και αξιομνημόνευτες μελωδίες. Ίσως αν οι ενοχλητικές χάριτες έκαναν και λίγο μόκο να μπορούσα να το εκτιμήσω καλύτερα.

Βεβαίως, αισθητά άλλαξε το κλίμα όταν ανέβηκαν οι ODIOLAB – το δίδυμο, plus one (η Cally Lampaditi). Μπήκαν με άλλο αέρα, πολύ σωστά ρυθμισμένο ήχο και όλοι έβγαλαν επιτέλους τον σκασμό. Πραγματικά χάθηκα. Ούτε θυμάμαι πόσην ώρα την πάλεψα στο ψηλό μου σκαμπουδάκι εκεί στο μπαρ, στριμωγμένη δίπλα στο κενό για τους σερβιτ-ωραίους. Βάθος, ηχώ, εκτάσεις, ανυψωτικά φωνητικά και ποικίλα ακούσματα, σε κάποιες φάσεις σχεδόν πρωτόγνωρα, με πήραν από το αυτί και με πήγαν σε τοπία ανεξερεύνητα, παρόμοια με τις εικόνες του backdrop που δημιουργούσε το projector, με κατάληξη στα Ηλύσια Πεδία του μυαλού μου, μέσα από το deep ambient dub τους. Και όλα αυτά σχεδόν natural high κατάσταση, που να υπάρξει δηλαδή και καμία ενίσχυση ή και ο πολυπόθητος καναπές!

Μέχρι εκεί με άφησα να το ζήσω. Το σκαμπό μπροστά στο πολυσύχναστο μπαρ δεν μου είχε έρθει καθόλου Loukoumi καθώς κάθε τρείς και λίγο κάτι θα μου χάλαγε την αύρα στην οποία τόσο ήθελα να αφεθώ.

Πόρισμα. Να τους ξανακούσω πολύ ευχαρίστως, με ένα καλύτερα face and stool control όμως.
Δίδαγμα. Όταν άφηνες τις rock σου ρίζες για να πάς για ambient βρούβες, όλο και κάποια καρακάξα σε σκαμπό θα βρεθεί να στην χαλάσει.

http://www.crackhitler.com/v3/29/odiolab/

MAHAKALA DEVIL’S MUSIC

Δεν περίμενα κάτι λιγότερο από τον πρώτο concept δίσκο των Mahakala. Αναμφισβήτητα είναι ένα μεταφυσικό οδοιπορικό στους 9 κύκλους της κολάσεως για έναν φιλόδοξο θνητό που βρέθηκε στο διάβα του Διαβόλου, διατεθειμένος μάλιστα να διαπραγματευτεί μαζί του, να χορέψει στον μεταλλικό ρυθμό της μουσικής του έκπτωτου Εωσφόρου, και να καταστραφεί διαφθείροντας την ψυχή του.

Το Devil’s Music ανοίγει με το Come Rise, το οποίο έχει ένα μελωδικό instrumental που με παραπέμπει σε μεσαιωνική εποχή, ανήσυχη και σκοτεινή. Καθώς εμπλουτίζεται σταδιακά με βαρύτερες νότες και την απαιτούμενη “βρωμιά”, είναι σαν να σχηματίζονται οι πρώτες εικόνες της ιστορίας, και σου μένει μία αίσθηση αγωνίας για το επόμενο κομμάτι.

O Evil Man όμως δεν χάνει χρόνο. Παρουσιάζεται στον θνητό μας, ο οποίος τον υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες. Σε ανταλλαγή της φιλοξενίας του, ο κακός και σακάτης Evil Man του κάνει φιλοφρονήσεις, του δίνει υποσχέσεις εξουσίας, και του προσφέρει απαγορευμένες γνώσεις, πράγματα που όσο εξωπραγματικά και αν ακούγονται στον πρωταγωνιστή, η διψασμένη μεγαλομανία του τα αποδέχεται άνευ όρων. Σε αυτό το σημείο φλέγονται οι ουρανοί και μαυρίζουν οι θάλασσες, εφόσον η επιθυμία του πληρώνεται με σάρκα και αίμα. Η αλλαγή του κομματιού που περιγράφει αυτό το σκηνικό συνεχίζει για το υπόλοιπο μισό με διαφοροποιήσεις στο ρυθμό κρατώντας εντάσεις ψηλά μαζί με το αρχικό power riff που ήταν σαν να μη μας άφησε ποτέ.

Και κάπως έτσι κλείνεται ένα Pact with the Devil. Του δίνει την ψυχή του και ζητάει σοφία και γνώσεις, απαρνούμενος την ευτυχία και τα υλικά πλούτη. Το κομμάτι αυτό αποτελεί έναν από τους θεμέλιους λίθους του δίσκου, και έτσι ακούμε ένα από τα πιο μεθυστικά riff του, σε συνδυασμό με φωνητικά που μπαίνουν εξουσιαστικά πάνω στο γαργαλιστικό baseline, έχουν εξαιρετικές αρμονίες, βάθος, έκταση αλλά κυρίως βγάζουν πίστη σε αυτό το οποίο εκφράζεται.

Το Promised Land Prelude είναι το δεύτερο instrumental που λειτουργεί σαν πέρασμα στα πιο δυναμικά μέρη του δίσκου. Ακολουθεί το δεύτερο μέρος του Promised Land Salvation που εκφράζει μια ατέρμονη τόλμη στο ότι η σωτηρία του πρωταγωνιστή θα επέλθει όντας δίπλα στον Διάβολο: να του μοιάσει, να γίνει ένα μαζί του, γνωρίζοντας φυσικά ότι είναι εχθροί. Πάντα ήταν, δεν είχε ψευδαισθήσεις περί αυτού.

Ακολουθούν οι ορδές των Modern Saints που ατενίζει ο πλέον Αντί-Ήρωας αφ ‘υψηλού αφού έχει υποστεί κάτι σαν μετάλλαξη σε Βασιλιά-Δαίμονα μέσα από αυθυποβολή αλλά και υποδείξεις του πανούργου Διαβόλου. Αηδιασμένος από ψευτο-θρησκόληπτους, από αγίους της δεκάρας, και φαινομενικούς Σαμαρείτες που του επιβεβαιώνουν ότι η πίστη τους στο ενάρετο αποδεικνύεται φρούδα και να προδίδεται με ευκολία, περιφρονεί το status quo και την άγνοια τους. Αναφέρει επιπλέον ότι αυτός που θυσιάστηκε για να σώσει την ανθρωπότητα, έκανε μια τρύπα στο νερό.

Το επόμενο By My Hand είναι από τα αγαπημένα μου και μέσα στο πλαίσιο του concept, μας μεταφέρει στο μη αναστρέψιμο σημείο της ιστορίας. Νιώθοντας μισός, κάτι μεταξύ ανθρώπου και δαίμονα (σημειώνεται και αλλαγή σε πιο throaty φωνητικά), γεμάτος με αντιφατικά συναισθήματα για την ύπαρξη του, φτάνει στο σημείο να διαφθείρει την ψυχή του σκοτώνοντας την γυναίκα με τα πράσινα μάτια για να κάνει τον σατανικό ‘Dead Man’ που έχει επιλέξει για σύντροφο σε αυτό το ταξίδι, να χαμογελάσει. Σε αυτό το σημείο αλλάζει αισθητά το κομμάτι σε υψηλότερους τόνους, με συμμετρία στις κιθάρες, έκρηξη στα drums και παροξυσμό στο μπάσο.

Συνεχίζει το Murder in Neverland με αρχικό riff που μου βγαίνει να το χαρακτηρίσω σαν reprise του By My Hand η μάλλον σαν καθρέφτισμα του. Ο τόπος βουίζει από τους αντίλαλους της πράξης του, της δολοφονίας. Εδώ μπορώ να πω ότι βλέπω έντονα να μεταδίδεται ένας λυρισμός τύπου Paradise Lost (προς Θεού και Δαίμονα – όχι της μπάντας από το Halifax, αλλά του επικού ποιήματος του επίσης Άγγλου John Milton). Περιγράφεται ο εκφυλισμός και η κατάρρευση της Neverland μέσα από ένα μουσικό συναπάντημα που εκφράζει έντονα την βεβήλωση της ουτοπίας.

Όπως ήταν αναμενόμενο, ξεσπά το χάος. Ξεσηκώνονται οι στρατιές των ακόλουθων σε μία επανάσταση εναντίον του νέου Βασιλιά φοβούμενοι ότι δεν έχουν κερδίσει την εύνοια του και ότι έχει γίνει παράφρονας, δηλητηριασμένος από εξουσία. Έχουν απηυδήσει, έχουν εκστασιαστεί και εξουσιαστεί από φόβο και λειτουργούν με την καλύτερη άμυνα που δεν είναι άλλη από την επίθεση. Lust for your Blood του λένε ξεκάθαρα και διεξάγουν εξέγερση όλοι σύσσωμοι σε ένα heavy παραλήρημα το οποίο δίνει την θέση του σε μία πιο doom διάθεση καθώς κερδίζουν έδαφος.

The King is Dead – τον έριξαν από τον θρόνο πριν προλάβει να κακουργήσει παραπάνω αλλά δεν πέφτει έτσι απλά χωρίς τις αναμενόμενη αναμέτρηση. ‘The king is dead, long live the king’ γιατί ναι μεν κέρδισαν την μάχη εναντίον του, αλλά δεν μπορούν ποτέ να κερδίσουν τον πόλεμο. Πάντα θα υπάρχει ένας κακόβουλος Βασιλιάς να μας καταδυναστεύει γιατί πολύ απλά του ανοίγουμε τις ψυχές μας διάπλατα.

Και όσο διαδραματίζονται όλα αυτά απορώ που βρίσκεται ο “Evil Man”, που μόνο Man δεν είναι. Φαντάζομαι ότι κάπου έχει αράξει και παρακολουθεί το σκηνικό που έχει πλαγίως δημιουργήσει, τρίβοντας με άρρωστη απόλαυση τα κόκκινα χέρια του και γεμίζοντας από υπερηφάνεια για το κατόρθωμά του. Το The Devil’s Song κλείνει συμπερασματικά τον δίσκο και το concept, με τον πρωταγωνιστή να υμνεί τον Διάβολο που τον ξεπέρασε, τον κατέκτησε και τον κατέστρεψε και από δω και πέρα για μία αιωνιότητα, η φθαρμένη του ύπαρξη θα βολοδέρνει κάπου σε αυτό το οποίο ονομάζεται Mahakala: the Great Death, the Great Blackness.

Το Devil’s Music μπορώ σε σύνοψη να το περιγράψω ως εξής. Είναι ένα σύγχρονο συνονθύλευμα των εικόνων που έπλασαν ο Goethe, ο Milton, και ο Dante σε συνδυασμό με το γνωστό heavy occult metal των Mahakala που έρχεται να συμπληρώσει απόλυτα την ενσάρκωση όλου αυτού που περιγράφεται. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερο ταίριασμα αφού ως γνωστόν, το heavy metal δημιουργήθηκε μέσα από της φλόγες που άφηνε πίσω του ο Σατανάς μία φορά που σέρφαρε πάνω στην Λίμνη της Φωτιάς.

http://www.crackhitler.com/v3/15/mahakala-devils-music/

MAHAKALA "Devil's Music" LP Presentation @ KOOKOO Bar

Την περασμένη Πέμπτη οι παρευρισκόμενοι του KOOKOO είχαμε την ευχαρίστηση να απολαύσουμε την παρουσίαση του ντεμπουτικού LP των MAHAKALA, με τον τολμηρό τίτλο «Devil’s Music». Ένας concept δίσκος, που αφηγείται την ιστορία ενός φιλόδοξου ανθρώπου ο οποίος συναντάει τον Διάβολο και περιγράφει το τίμημα που καλείτε να βιώσει μέσα από κάθε επαφή με εκείνον. Στα βήματα του Goethe λοιπόν, αλλά το θέμα τους πάει αρκετά παραπέρα. Αυτά τα λίγα σχετικά την θεματολογία του δίσκου εφόσον δεσμεύομαι να ακούσω προσεκτικά το LP τους, σε χώρο με χαμηλό φωτισμό και παράθυρα ερμητικά κλειστά, και να δώσω βάσει στους στίχους που το πιο πιθανό είναι να κάνουν ζημιά (με την καλή την έννοια).

Το live ξεκίνησε με μία καθυστέρηση η οποία δεν με ενόχλησε, μου δόθηκε αφορμή να κάνω τις χαιρετούρες μου και να βρω ικανοποιητική θέση στον κορεσμένο από κόσμο χώρο. Εμπρός λοιπόν για τον όροφο όπου θα μπορούσα να χαζέψω το αγνώριστο μαγαζί αλλά να έχω και την σκηνή πιάτο. Πολύ καλή επιλογή. Τα σκηνικά, ήταν μία διαβολική υπερπαραγωγή με projectors, animated γραφικά, πανό, πεντάλφες και smoke machine. Βγαίνοντας για ένα πολλά υποσχόμενο set, οι MAHAKALA μας ευχαρίστησαν ουκ ολίγες φορές για την παρουσία μας, και ξεκίνησαν με το ‘Evil Man’ και την αρχή της ιστορίας τους. Τα τεχνικά μικρο-θεματάκια στην αρχή δεν είχαν καμία απολύτως σημασία, ρυθμίστηκαν άμεσα και όσο ζεσταινόταν η ατμόσφαιρα μπαίναμε ολοένα και περισσότερο στο κόσμο τους. Μετά τα αγαπημένα μου το ‘By My Hand’ και ‘Murder in Neverland’ σκάσανε δύο εμφανίσεις guest, o frontman Μάνθος των Tardive Dyskinesia και ο Ζak από One Block Society/ Heavier Than God για να τιμήσουν τα παλαιότερα  Pool of Kerosene και το Bloodspit αντίστοιχα, δίνοντας πόνο και οργή. Ομολογουμένως, πολύ έξυπνη ιδέα. Νομίζω πως καταχαρήκαμε όλοι.
Μετά από αυτό το διάλλειμα από το «Devil’s Music», επέστρεψαν στον σκοπό τις βραδιάς, και χωρίς μπλούζες πλέον, έπαιξαν τα τελευταία τρία κομμάτια της παρουσίασης κλείνοντας με το χαρακτηριστικό ‘Devil’s Song’. Όσο για το καθαρά βρώμικο set των MAHAKALA, έχοντας ήδη πολύ καλές εμφανίσεις στο ενεργητικό τους, για άλλη μία φορά ανταποκρίθηκαν στο στάνταρ που έχουν οι ίδιοι θέσει. Σταθερή αξία με ήχο ριζωμένο στα μονοπάτια των Sabbath, αλλά και μία glam αμεσότητα που αντιπαρέρχεται της σκοτεινιάς τους.

Μείνετε συντονισμένοι για review του «Devil’s Music» το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ http://mahakalaband.bandcamp.com/ και για video interview για τα μάτια σας μόνο.   

Semen of the Sun / Half Gramme of Soma / Bombing the Avenue @ 6 d.o.g.s

Φυσικά και είχα ψηθεί να δω αυτό το bill. Τους Bombing the Avenue δεν τους είχα χορτάσει, έχοντας να δω κανονική τους εμφάνιση από το support των Truckfighters πάλι στο 6 d.o.g.s., αφήνοντας μου μία δίψα για περισσότερο. Ο ντόρος που έχει δημιουργηθεί γύρω από τους Semen, αλλά και το γεγονός ότι θα έβλεπα και μία μπάντα που δεν είχε τύχει ποτέ να ακούσω, τους Half Gramme of Soma, συντέλεσαν παράγοντες ώστε να διασφαλιστεί η παρουσία μου στον χώρο, ακόμα και μετά από μία μέρα, γεμάτη αρνητική και κακόβουλη ενέργεια.

Στήθηκα μπροστά για τους Bombing the Avenue. Και πολύ καλά έκανα. Η διάθεση τους να παίξουν για μας φάνηκε κιόλας από το πρώτο κομμάτι. Το νεαρό τρίο που έχει κάνει το progressive heavy rock ήχο αυστηρά οικογενειακή υπόθεση, έπαιξε με όρεξη και σκοπό να ξεχάσουμε έννοιες και να φύγουμε για λίγο, αλλού, μαζί τους. Φρέσκος, δυναμικός και παράλληλα μελωδικός ο ήχος τους, με σοκαριστικά καλά drums από τον 13άχρονο Jay, σταθερά φωνητικά και ωραία, μεστά μπασο-riff-άκια. Αίσθηση μου έκανε το sludgy “Melting Elevator” το οποίο δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από άλλα πιο γνωστά hard stoner κομμάτια. Αρκετά κομμάτια τους είχαν τις δικές τους ιδιαίτερες ρυθμίσεις και έτσι υπήρχαν μικρά διαλλείματα μεταξύ των κομματιών, με effects στην φωνή και κιθάρα που μας έβαζαν σε διαφορετικό progressive mood κάθε φορά, κρατώντας την ταυτότητά των BTA πάντα. Και σε αυτό το σημείο περί ταυτότητας και επιρροών θα ήθελα να βάλω μια άνω τελεία, και να επιστρέψω εντός ολίγου. Μου άρεσαν, και έκανα ευθύς αμέσως request για t-shirt μόλις βγάλουν merchandise.

Επόμενοι οι Half Gramme of Soma. Ένα παρεάκι από 5 άτομα που φαινομενικά δεν είχαν και πολύ συνοχή. Μία εμφάνιση που έπρεπε να κερδίσει κόσμο δεδομένου ότι προωθούσαν και το πρώτο τους CD που βγήκε ένα μήνα πρίν. Εντύπωση μου έκανε ο νέος, όπως μας είπαν, μπασίστας τους με total metal look, ανάμεσα στον τραγουδιστή με το καρό βαμβακερό πουκάμισο και τις κιθάρες ο ένας με hoodie κουκούλα πάνω από το καπέλο, και ο άλλος με t-shirt Bad Religion. Όσο διαφορετικοί ήταν εκ’ πρώτης όψης, τόσο ήταν και τα κομμάτια τους από το ένα στο άλλο, με ξεκάθαρες in-your-face επιρροές από Nirvana, Metallica, Deftones, Qotsa, λίγο Tool… συγχύστηκα. Φυσικά και οι προαναφερμένες μπάντες έχουν επηρεάσει γενιές από άλλες μπάντες αλλά σε καμία περίπτωση δεν θέλω να το ακούω τόσο απροκάλυπτα. Ωστόσο, ήταν μία φιλότιμη εκτέλεση των κομματιών τους με πιασιάρικες σύντομες παύσεις που γέμιζε η φωνή, εκτός από κάποιες φάσεις παραμόρφωσης του μικροφώνου, είχαν ενέργεια κάμποση και απόλαυσα ιδιαίτερα τον ντράμερ να επιδίδετε σε head banging και το μαλλί να ανεμίζει πάνω, κάτω. Το μόνο κομμάτι που με ενθουσίασε μας ενημέρωσαν ότι δεν ήταν καν στον δίσκο που ήταν προς πώληση. Ίσως την επόμενη φορά.

Και πάμε τώρα στους Semen of The Sun. Μία εναλλακτική ανάσα. Δεν είχα καταφέρει να τους δω με τους The Ravonettes και κρίμα διότι διαπίστωσα ότι τελικά μάλλον ήταν καλό, τότε, το πάντρεμα. Ξεκίνησαν με χαμηλή ρύθμιση στα φωνητικά με αποτέλεσμα να μην καταλάβω αμέσως το συναίσθημα τους. Σιγά σιγά διευθετήθηκε σωστά το θέμα και μπορούσες να επικεντρωθείς σε αυτό το συνολικό heavy indie tempo τους, με πινελίες ενός μοντέρνου South ήχου σε σημεία, αλλά και διακριτικές εκρήξεις που έκανε την συνολική τους εμφάνιση πολύ easy listening. Ιδιαίτερα χάρηκα με το “Roses”, ένα ανεβαστικό feel good track που μου έφερε στο μυαλό ηλιόλουστο road trip across Αμέρικα μεριά. Υποπτεύομαι ότι οι στίχοι τους πρέπει να έχουν ένα λυρισμό τύπου Interpol χωρίς την βαρία μελαγχολία τους βέβαια, που αξίζει να ψαχτεί και περαιτέρω απο αυτούς που θέλουν να έχουν μία ολοκληρωμένη άποψη για την μπάντα. Ομολογώ πως θα ήθελα να τους ξαναδώ τώρα που μας κουτσο-μπήκε η Άνοιξη, σε εξωτερικό χώρο κάτω απο έναν περίτρανο ήλιο.

http://www.crackhitler.com/v3/04/semen-of-the-sun-half-gramme-of-soma-bombing-the-avenue-six-d-o-g-s/

Karma To Burn @ An Club

Ένα μίνι φεστ μας επεφύλλασε η νύχτα. Stonebringer, Universe217 και σφήνα οι Eλβετοί Rozbub, έκαναν τα δέοντα πρίν ανέβουν στην σκηνή οι Karma To Burn για να παίξουν 1.30 ώρα ισχυρό, καθαρόαιμο, εθιστικό Stoner rock . Οι 4 ώρες απο την αρχή της βραδιάς πέρασαν σαν νεράκι. Το πρώτο ζέσταμα ήταν έργο των νεαρών Stonebringer τους οποίους τους θυμόμουνα καλά απο την Live παρουσίαση του θεματικού EP τους ‘Ocean of the Brave’ ένα μηνα πρίν. Αρχικά νόμιζα οτι θα χρειαστώ ωτοασπίδες απο την έκταση του ήχου τους, αλλα αυτό διευθετήθηκε όταν ο κόσμος που ήταν διάσπαρτος στο χώρο μαζεύτηκε μπροστά στο stage.  Παρόλη την λίγη ώρα που είχαν στην διάθεση τους για στήσιμο και check, κατάφεραν να ξεπεράσουν μία στιγμή σύγχησης και να αποδώσουν ένα σύντομο αλλά περιεκτικό σετ απο απολαυστικά heavy riffs, με αποκορύφωμα το Smoking Rainbow.
Οι Universe217 ήταν μία καλή επιλογή με το γνωστό καθηλωτικό down tempo ήχο τους. Μου είχαν κάνει εντύπωση απο τότε που τους άκουσα να ανοίγουν για τους Nightstalker, και αυτή την φορά που ήμουν πολύ κοντά στο stage, ήθελα απλά να κλάψω με την υπερφωνάρα της Τάνιας. Πειραματικό doom το οποίο παραδόξως δεν σε ρίχνει στα Τάρταρα, και με highlight μία acapella στιγμή που μου έμεινε.
Καπάκι σκάνε τα Ελβετάκια που χώθηκαν από τους Karma To Burn τελευταία στιγμή, αφού περιοδεύουν μαζί τους τις τελευταίες 2,5 εβδομάδες. Όχι δεν είχαν καμία σχέση με Stoner, γιατί κάτι τέτοιο είχα φανταστεί. Ήταν μία Blues, heavy, ψυχεδέλεια, που θύμιζε τόσο έντονα Hendrix όσο η προσωπογραφία του Jimi στον πήχη του τραγουδιστή. Ωραίοι. Σαν κολλήμενη βέβαια που είμαι με καλούς αγγλόφωνους στίχους, η το λιτό και απέριτο instrumental, λίγο με χάλαγε το ξενόγλωσσο φωνητικό. Έκανα δηλαδή τον παραληρισμό να τραγουδάνε Ελληνικά οι Planet of Zeus ας πούμε. Ε, δεν τραβάει! Το πάλευε όμως ο Ελβετός και Freiheit (Freedom) μας έλεγε και μας ξανάλεγε μπας και το εμπεδώσουμε, πάλευε και με την μή συνεργάσιμη μπαλαντέζα αλλά όταν άρχισε να παίζει κιθάρα με την γλώσσα ξέχασα και τον Γερμανικό στίχο και την μπαλαντέζα και τι μέρα ήταν. Μπύρα επειγόντως! Σα δε ντρέπεται.

Εντάξει, τωρα ήμουν έτοιμη για Karma. Είχα να τους δω απο το 2011 στο Hellfest με τον προηγούμενο τους drummer. Αθήνα δεν τους είχα δεί ποτέ αλλα ήμουν σίγουρη για την απήχησή τους στην χώρα μας. Το τρίο άνοιξε με το Eight, δυναμικά, και στα μούτρα μας. Γούσταραν που ήταν στην Αθήνα και πάλι και μας το έδωσαν να το καταλάβουμε. Ο απόλυτα εθιστικός τους ηχος μας έπαιζε κανονικά, δέσμιοι του ρυθμού των drums, το βάθος του μπάσου και την βαριά μελωδία της κιθάρας τους.  Τα stage dives ήταν αρκετά, καθώς η ενέργεια μέσα στο χώρο ήταν ηλεκτρισμένη. Μας έδωαν και μία γεύση απο αυτά που έχουν στα σκαριά του studio, αλλά μας τάισαν καλά και από τα παλιά, τα γνώριμα, τα αριθμητικά. Μετά απο ένα πολύ θερμό κάλεσμα για encore, βγήκαν και έπαιξαν “a few more” κλείνωντας θριαμβευτήκα με το αγαπημένο Twenty. Καρα-λάϊκ.

 Όταν πλέον τελείωσε πήγα προς το Merchandise να ακουμπήσω τα 15euro για επιπλέον στήριξη. Καλή φάση γιατί τσίμπησα ωραιότατο Κ2Β cap-ελάκι, και ένα cd-άκι με αυτούς τους υπέροχους Γερμανικούς στίχους των Rozbub. Οι Ελβετοί ήταν αρκετά ενθουσιασμένοι με την ανταπόκριση του κόσμου σαν πρώτη τους επαφή με την Ελλάδα και μου εξήγησαν οτι οι συμπατριώτες τους σε αντίστοιχο live είναι κρυόκολοι. Τι μου είπε τώρα, σχεδόν έπεσα απο τα σύνεφα. Θεωρούν μεγάλη τους τιμή να συνοδεύουν Karma To Burn, και ότι ο Γερμανόφωνος στίχος είναι πρόκληση. Πραγματικά μεγάλη πρόκληση να το σώσεις χωρίς τα Hendrix-ίστικα ερωτικά τερτίπια. Οι Karma απο την άλλη ήταν σε ένα ζεν στο backstage απόλυτα ευχαριστημένοι απο την βραδιά και με μεγάλη όρεξη για το live της επόμενης μέρας στην Θεσσαλονίκη. 
http://www.crackhitler.com/v3/30/karma-to-burn-rozbub-universe-217-stonebringer-an-club/

Night Beats, Six d.o.g.s

Σκεφτόμουν οτι ίσως δυκολευτώ να γράψω ένα επαρκές review χωρίς set list.  Όχι οτι δεν ασχολήθηκα να βρω,  αλλά δεν υπήρχει τίποτα γραμένο που να καταγράφει τα κομμάτια που ακούστηκαν στο live και ο λόγος είναι πολύ απλος. Η βραδιά ήταν ένα ατενές ψυχεδελικό τζαμάρισμα. Οπότε, ποιός χρειάζεται την λίστα;

To six d.o.g.s γέμιζε σταδιακά με κόσμο μέχρι που ξεκίνησαν οι Acid Baby Jesus να ζεστάνουν την σκήνη για τους Night Beats. Τα πέντε δικά μας παλικάρια γέμισαν κυριολεκτικά την σκηνή με δύο κιθάρες, πλήκτρα, μέχρι και  ντέφια κάτι που προμήνυε το «οξύ» πάρτυ που ακολούθησε. Ήταν ότι έπρεπε. Δεμένοι, ενεργητικοί, έδωσαν ρέστα σε ένα αντιθετικό συνονθύλευμα  αεράτου surf rock, βρόμικου garage ήχου, space μελωδιών και punk attitude. Το κοινό, που ήταν αρκετό τελικά σε σημείο που με ενοχλούσε ο τυπάς μπροστά μου και το σακίδιο στην πλάτη, απέδειξε ότι η δυναμικότητά τους ήταν μεταδοτική. Και δεν πήγε χαμένη καθώς απέδωσαν ένα live το οποίο σίγουρα με έκανε να ξεχάσω ότι το six d.o.g.s δεν είχε και τον καλύτερο ήχο την τελευταία φορά που πήγα σε live εκεί. Φωνητικά με βάθος και reverb, στιβαρά ντραμς, βαρύ μπάσο, διαστιμικά πλήκτρα, και punk ρυθμοί μας ψιλο έστειλαν. Και για άλλες μπύρες μας έστειλαν. Δίψασε και ο ένας απο τους κιθαρίστες και αφήνοντας κιθάρα στην μέση ενος κομματιού, ήπιε μια γερή γουλιά και ψέκασε άλλη μία πιο γερή ψηλά. Ναί, θα ήθελα να τους ξαναδώ και σίγουρα θα ψαχτώ ακούγοντας προσεκτικά το LP τους. Χαίρε Acid Baby Jesus. Κερδίσατε πανηγυρικά και τα έξι τα σκυλιά.

Μετά απο ένα σύντομο απαραίτητο διάλειμα για τουαλέτες, μάζεμα, και άλλη μία βόλτα στο μπάρ, ανέλαβαν οι Night Beats να συνεχίσουν αυτό που ξεκίνησαν οι ABJ. Και πόσο έυκολα το έκαναν. Το τρίο απο το Seattle μπήκε εκρηκτικά, παρ’όλη την χαμηλά ρυθμισμένη σε ήχο αρχικά κιθάρα που δεν ήμουν σίγουρη αν ήταν τελικά επίτηδες ή τεχνική αμέλεια. Ότι και να ήταν, έδενε σαν γλυκό με την φωνάρα του Blackwell. Ψυχεδέλεια και πάμε. Πάμε σε ένα garage στο Texas του ’60. Με μπόλικο Blues, πολύ Groove και περίσσιο Soul κατάφεραν να μας κρατήσουν ακριβώς έκει που ήθελαν. Καλή σκηνική παρουσία, ήταν λυμένοι και κινητικοί πανω στην σκηνή, ακόμα και ο ντράμερ που κοπανιόταν. Απο την πολύ ψυχεδέλεια μου φάνηκε οτι άκουσα και κάποιες πινελιές punk στο τσακίρ κέφι, και σε δυό τρείς φάσεις θύμισαν και λίγο τους Earthbound στα slow τους, τελείως ξεκάρφωτος συνειρμός το ξέρω. Και πάλι δίψα έπεσε καθώς ο μπασίστας τσίμπησε ενα μπουκάλι Jack απο έναν μπροστά του, και κατέβασε λιγάκι πριν βγάλει το patchwork πουκάμισό του και το στροβιλίσει πάνω απο το κεφάλι του πρίν κλείσουν το σετ τους.

Η έκπληξη της βραδιάς; ανέβηκαν και οι ABJ και μοιράστηκαν το stage για μερικά κομμάτια ακόμα για να κλειδώσει καλά αυτό uber-jamming live.

Ενθουσιασμένη πήγα να ζητήσω το πολυπόθητο set list. Η απάντηση που πήρα απο τον Blackwell ήταν «πάρε τον εγκέφαλό μου, μόνο εκει μέσα είναι». Τελικά, πήρα την πορτοκαλί φαγομένη του πένα, που ήταν ασορτί με το εισιτήριο για memorabilia.

http://www.crackhitler.com/v3/10/night-beats-six-d-o-g-s/

De Sades / This Is Nowhere | ΤΩΡΑ Κ44

Εάν δεν δουλεύεις Παρασκευές, μία πρόταση για ένα live-άκι το βράδυ της Πέμπτης δεν αποτελεί δίλημμα και ας είναι και στο Κ44, ο χώρος όπου το άρωμα της μούχλας ποτίζει το μπετόν και η εικαστική παρέμβαση εκδηλώνεται μέσα από γυμνά κομμάτια μανεκέν να αιωρούνται από ταβάνι και τοίχους. Βοήθησε βέβαια και η μηδενική σε Euro είσοδο.

Δύο μπάντες από τον Βορρά, την ‘Σαλονίκη, μία βαριά για αρχή και μία πιο ανεβαστική για το τέλος που μοιραζόντουσαν ένα μέλος ‘μπαλαντέρ’.

Οι THIS IS NOWHERΕ ξεκίνησαν παρά το γεγονός ότι οι απεργίες στα ΜΜΜ είχαν παίξει τον δυσοίωνο ρόλο τους αποτρέποντας τουλάχιστον τους 100 από τούς 130 FB-event ‘Attending’ στο να έρθουν. Τυπικό line-up από 4 άτομα, drums, μπάσο και η κιθάρα του vocalist, αλλά και μία custom-ιά που δεν την έχω ξανασυναντήσει:  κιθάρα, με 4 χορδές μπάσου, και pick. Τι είπες τώρα. Αυτός κρατούσε όλο το σετ, και τα υπόλοιπα γέμιζαν τον ήχο του. ‘Έπαιξαν κυρίως σε jamming φάση, και το αποτέλεσμα ήταν μία ψυχεδέλεια, από μίξη stoner και drone, με έξυπνα riff διαρκείας και τεχνικά τερτίπια όπως ένα ebow στην δεύτερη κιθάρα που έδινε πινελιές Floyd, και vocals τόσο blues-bound που θύμιζαν έντονα Morrison. Με πιο κατάλληλα φώτα πέρα από την απότομη εναλλαγή μεταξύ πράσινου-κόκκινου-λευκού και κανένα ενισχυμένο τσιγάρο ταξίδευα άνετα κάπου στην δύση του ’69.

Σειρά στο stage είχαν οι πιο rock ‘n roll, DE SADES, συνδυάζοντας ήχους blues, light punk, με rockabilly attitude. Το κιθαρο-μπάσο έμεινε, ξανα κουρδήστικε, αλλά την παράσταση  έκλεψε ο front man ο οποίος ανεβαίνοντας μας ευχαρίστησε για την παρουσία μας εν όψη των συνθηκών και μας υποσχέθηκε ένα ‘άκρως χορευτικό’ σετ. Δεν ξέρω γιατί με κατέβαλε μία στιγμή επικριτικότητας λόγω εκκεντρικότητας του τύπου με τα hipster γυαλιά, το άστρο τυπωμένο πουκάμισο του και τις μπλε τιράντες του, που έδινε την εντύπωση κάποιου καθηγητή μαθηματικών gone wild. Ευτυχώς διαψεύστηκα. Η ενέργεια του, τα δουλεμένα φωνητικά και οι ρυθμοί των κομματιών όπως το ‘Motherfuckin’ Blues’ ήταν μεταδοτικά και δεν άργησαν όλοι να μπαίνουν στο τρυπάκι των DE SADES.

Εν τέλει ωραίες μουσικές που θα ήθελα να τις ξανακούσω με περισσότερο κοινό έτσι για να γουστάρουν και τα παιδιά επί σκηνής λίγο πιο πολύ. Πόρισμα: Θεσσαλονίκη, μουσικάρες και ξερή μπουγάτσα με γάλα ή τυρί.

http://www.crackhitler.com/v3/10/de-sades-this-is-nowhere

DEFCON 4: The annual metal/rock Fest

Λοιπόν, έχουμε και λέμε: Defcon 4: The annual metal/rock fest, orchestrated by Trailblazer Records για 4η φορά.
Ή αλλιώς De(a)fcon, που νομίζω αρμόζει καλύτερα έτσι όπως το βίωσα εγώ, αφού κράτησε γύρω στις 5 ώρες με πολύ υψηλά decibel.

Έχοντας γίνει σχεδόν «δήμαρχος» του AN Club μέσα στις τελευταίες εβδομάδες, με live όπως Maybeshewill & Orange Goblin, επέλεξα να παρευρεθώ στο Defcon 4 την βραδιά του Σαββάτου 6 Οκτωβρίου. Ένα live το οποίο βιντεοσκοπούταν, με line-up που είχε άκρως heavy ακούσματα, και ήταν ως εξής:
                                                  DREAMLONGDEAD
                                                            AMNIAC
                                                            ASPEN
                                                       MAHAKALA
                                                    SUN OF NOTHING
Το «ψήσιμο» το δικό μου ήταν κυρίως για τους  MAHAKALA τους οποίους είχα να δώ από πέρυσι στο ΚΥΤΤΑΡΟ, και είναι από τις μπάντες που κάνουν κατά βάση καλές εμφανίσεις, χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις. Σίγουρα πράγματα. Επίσης είχα περιέργεια για τους AMNIAC για τους οποίους είχα κάνει ένα μικρό sampling πριν πάω.

Έφτασα κατά τις 9.30μ.μ, προλαβαίνοντας περίπου 3 κομμάτια των DREAMLONGDEAD. Μπαίνοντας και ανοίγοντας τις γυάλινες πόρτες συνειδητοποιώ ότι έχω κάνει την μέγα μαλακία και δεν έχω πάρει ωτοασπίδες. O ήχος τους ήταν βαρύς, ασήκωτος και επιβλητικός, η απόλυτη Sludge-ιά με Stoner riffs και με φωνητικά που ξυπνάνε πεθαμένους. Ένα δυνατό set, αν και λίγο στατικό για τα γούστα μου. Οι DREAMLONGDEAD είναι μία σχετικά νέα μπάντα αλλά η οποία έκανε ένα θορυβώδες άνοιγμα στο Fest και δεν θα την κατέτασσα σε warm-up μπάντα σε καμία περίπτωση.

Επόμενοι ήταν οι AMNIAC οι οποίοι, πέρα από κάποια τεχνικά θεματάκια, δεν με κούρασαν αλλα ούτε με αιφνιδίασαν κι' όλας. Άλλη μία Sludge μπάντα, τα post στοιχεία της οποίας έδιναν μια πιο ελαφριά & ευχάριστη αίσθηση στο set, με Groove-ιές που πλέκονταν νόστιμα με τα κατεξοχήν heavy riffs που τους χαρακτηρίζουν. Γενικά όμορφα και χλιαρά. Ίσως θα έπρεπε να είχαν ανοίξει εκείνοι αντί των DREAMLONGDEAD.

Το stage παρέλαβαν οι ASPEN αντικαθιστώντας τους ROUTES. Οι 3 παλαβοί Πορτογάλοι, οι οποίοι έκαναν support στους Orange Goblin την Πέμπτη που πέρασε, ομολογώ πως τότε δεν μου είχαν αρέσει και πολύ. Ίσως δεν μου ταίριαζαν για προλαλήσαντες των Goblin και μου είχαν φανεί λίγο σε μία ψυχεδέλεια που την θεώρησα άτοπη. Κ' όμως κάτι μαγικό συνέβη το Σάββατο, έγινε ή ανατροπή και τους απόλαυσα στο έπακρο. Μελετημένα κομμάτια, ένα εκ' των οποίων που μέτρησα ήταν σπασμένο σε 5 σημεία, που εναλλασόταν και πάλι επέστρεφε στις αρχικές μελωδίες, συνδυάζοντας Groove ύφος με έντονα Sludge στοιχεία. Πείστηκα να ακούσω το "Winds of Revenge",  για να αποφασίσω τελικά αν όντως μου αρέσουν με κριτήριο την στουντιακή ποιότητα ενός Εxtended Play.

Οι MAHAKALA δεν χρειάζονται συστάσεις. Μetal με κλασσικές ρίζες, πάντα heavy, με Occult αντικείμενο, και θεματολογία περί θεών και δαιμόνων. Ανέβηκαν με υπόκρουση από κραυγές καθώς είχαν δικό τους κοινό από κάτω. Με ένα δυνατό και απόλυτα συντονισμένο ξεκίνημα μας πήγαν ένα ταξίδι χώρο-χρόνου, στην κόλαση των 70's. Αρκετά επικοινωνιακοί οι MAHAKALA έπαιξαν κομμάτια από τον επικείμενο δίσκο τους «Devil's Music», εκτός από 2 που τα είχαμε ξανά ακούσει στο ΕΡ του 09. Καλή σκηνική παρουσία και αψεγάδιαστα φωνητικά, μέτρησα δε 6 από τους θεατές μάλιστα, να επιδίδονται συγχρονισμένοι σε air-guitar ρεσιτάλ σε ένα ημικύκλιο μπροστά στο stage. Μας ζήτησαν να είμαστε λιγότερο «ξενέρωτοι» καθώς όντος το κοινό δεν έκανε φασαρία στις παύσεις ανάμεσα στα κομμάτια παρόλο το head-banging, το air-guitar ρεσιτάλ, αλλά και τα circle pits. Τι να πεις, τόσο καμένοι ήμασταν.

Τους SUN OF NOTHING τους παρακολούθησα λίγο, ιδού η αμαρτία μου. Από τους λάτρεις του είδους όμως άκουσα ότι ήταν «ισοπεδωτικοί». Περί ορέξεως...σαπιλόπιτα. Πολύ σκοτεινιά, παράτολμοι και απόκρυφοι ήχοι, σε συνδυασμό με ψυχρό φωτισμό και τα air condition του AN να βαράν, δημιούργησαν μία άκρως ατμοσφαιρική εμφάνιση. Η σχεδόν θεατρική παρουσία του frontman κέρδισε εντυπώσεις καθώς ταίριαζε γάντι με το Drone/Doom στυλ της μπάντας.

Stay tuned για το επόμενο.

http://www.crackhitler.com/v3/09/defcon-4/