Stonebringer, Harsh Demise, Bombing the Avenue @ AN Club

Ένα live που μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση γιατί το περίμενα πως και πως πέντε ημέρες μετά το Πασχαλιάτικο κλαρινο-γλέντι το οποίο εντός Ελληνικών συνόρων δεν αποφεύγεται εντελώς με τίποτα. Συν του ότι είχα την ευκαιρία για ένα sneak listening των νέων κομματιών του επερχόμενου δίσκου των Stonebringer στο studio τους και είχα ενθουσιαστεί με την πολυμορφικότητα του ήχου τους. Θα έβλεπα και τους guests, Bombing The Avenue, που τους χαίρομαι κάθε φορά, αλλά και τους Harsh Demise έτσι για να γουστάρει και η μεταλλού μέσα μου που έχει ψιλό χαθεί τελευταία.

Οι guests ΒΤΑ έκαναν μία καλή εμφάνιση παίζοντας τα πλέον γνωστά τους από το EP Avido αλλά και 3 κομμάτια εκτός EP, το Everyone που το θυμόμουν ξεκάθαρα από το προηγούμενο live στο Six D.o.g.s εκτός των άλλων, όπως και ένα ολόφρεσκο ανώνυμο, όχι, έτσι μου είπαν ότι το λένε το αβάφτιστο ορεξάτο, No Name. Και εδώ αναρωτιέμαι μήπως πλησιάζει η στιγμή οι ΒΤΑ να εδραιώσουν λίγο καλύτερα την θέση τους στην εγχώρια μουσική σκηνή με μία νέα ολοκληρωμένη δουλειά; Προς τα εκεί πάει το θέμα δηλαδή γιατί όλο τυράκια μας πετάνε. Η ενέργεια τους ήταν όπως την περίμενα, ακαριαία και σταθερά υψηλή και παρέσυραν τους πρώτους πιο σκληροπυρηνικούς παρευρισκόμενους σε mosh pit και έναν καυλωμένο σε stage dive. Από την μέση περίπου του set τους και μετά βέβαια, παρατήρησα ότι από την ένταση έτρεμε έντρομο πάνω μου το jacket μου, κάτι που για την εμφάνιση των BTA δεν με χάλασε, ίσα ίσα, απλά έπρεπε να με προϊδεάσει για αργότερα, σαν οιωνός.

Οι πρώτοι του double bill της βραδιάς, Harsh Demise ήταν αμείλικτοι, άμεσοι, και σφοδροί. Κατέκλυσαν το stage 2 κιθάρες, μπάσο, τραγουδιστής. Συνωστισμός. Ήχος καμπάνα, ανησυχητικά καλός για τα δεδομένα του An. Συμβαίνουν και τέτοια. Φωνητικά όσο πεντακάθαρα μπορεί να είναι δεδομένου της throaty απόδοσής τους και το έντονα hardcore στοιχείο τους. Το κοινό φυσικά και ακολούθησε χωρίς ενδοιασμούς. Οι εκπλήξεις ήταν οι εξής: οι ικανότητες του τραγουδιστή ως percussionist, η εμφάνιση του τραγουδιστή των Potergeist για τον Panter-ικό ύμνο I’m Broken που τα έσπασε, και το Sad But True cover επίσης που τολμώ να πω ότι μου άρεσε να το ακούω σε άλλη χροιά φωνής πέραν του Hetfield, έτσι για αλλαγή βρε αδερφέ! Και με ένα κλείσιμο κουτί, με το δικό τους Four Years το οποίο όταν το είχα ακούσει ανάμεσα σε άλλα γνωστά tracks άλλων καλλιτεχνών, μου έκανε αρκετή εντύπωση ώστε να ψάξω να βρω τους δημιουργούς (αφού δεν είναι Pantera, τότε τι είναι;)

Οι Stonebringer είχαν το δύσκολο έργο να βγουν μετά από ένα σετ καθαρού metal με απόδοση ήχου γκόνγκ και βάλε. Ξεκίνησαν παίζοντας όλο το EP τους Ocean of the Brave, χαλαρά και όμορφα. Τα φωνητικά τους, στις χαμηλές εντάσεις που παιζόταν το Ocean of the Brave, μπορούσα να διακρίνω ότι είχαν βελτιωθεί παραπάνω από την ηχογραφημένη version τους και το απόλαυσα δεόντως. Όταν όμως άρχισαν να παίζουν τα καινούργια τους, Rubin και Emerald υπήρχε μία ασυνεννοησία μεταξύ των 2 κιθάρων, μπάσου, 2 φωνών, εξοπλισμού και sound booth, η οποία συνεχίστηκε και στα πιο δυναμικά τους, Voodoo Woman και Smoking Rainbow. Η μία φωνή κυρίως δεν ακουγόταν από τον εξοπλισμό και την ένταση όλων των άλλων στοιχειών. Ακόμα δεν ξέρω που να την αποδώσω αλλά το τεχνικό αυτό θέμα φάνηκε μάλλον και λόγω της περιπλοκότητας της σύνθεσης της μπάντας και των κομματιών. Ο υπόλοιπος κόσμος δεν είδα να πτοήθηκε καθόλου, συνεπαρμένος από της μελωδίες τους και μόνο. «Ευφυής μουσική» όπως άκουσα από άτομο που είχε την πρώτη επαφή μαζί τους εκείνο το βράδυ. Συμφωνώ και επαυξάνω. Τα καινούργια τους προπάντων εμπνέουν μία ήρεμη δύναμη, αρκετή ανησυχία και ευαισθησία σαν πινελιές ανάμεσα σε καταπελτικά riffs και break downs.

Μίνι spoiler: μπαίνουν για ηχογραφήσεις τον Ιούνιο. Έτσι ρε, Stonebringer.

http://www.crackhitler.com/v3/14/stoneharsh/

ODIOLAB & Friends @ Loukoumi Bar

Το περασμένο Σάββατο βρέθηκα σε ένα μουσικό δίλημμα. Από την μία Νightstalker στο PassPORT μαζί με Drunk Motherfuckers & Audiobreed. Οι Stalker το πιο πιθανό να έκαναν για άλλη μία φορά το εγχώριο stoner rock κοινό τους να μαστουρώσει από πολυακουσμένα riffs, παλιών και πιο πρόσφατων κομματιών, άλλωστε έχουν και φανατικούς που δεν χάνουν ούτε το καθιερωμένο live τους κάθε παραμονή Χριστουγέννων. Τους Audiobreed μάλλον δεν το έχει το κάρμα μου να τους δω, αποχώρησαν από το bill του AN Club στο Defcon την τελευταία φορά που το επιχείρησα. Όσο για τους Drunk παρότι είναι μία μπάντα με heavy χαβαλέ και το γαμιστερό ‘3D’ είπα ότι όλο και κάποιο άλλο live θα κάνουν, σαν νέα παιδιά, γεμάτοι booze fuelled ενέργεια.

Από την άλλη ένα free live των ODIOLAB, ένα ambient δίδυμο που είχα δει πρώτη φορά στην παρουσίαση του EP των Stonebringer, με ήχο πειραματικού new age και παγανιστικά ψυχεδελικό που σε στέλνει σε άλλη ψυχοτροπική διάσταση. Είπα λοιπόν να ακολουθήσω τον δρόμο των…μανιταριών που με οδήγησε στο Loukoumi Bar Μοναστηρακίου.

Ο χώρος του μαγαζιού ήταν κακή επιλογή για το συγκεκριμένο live. Θέσεις αποκλειστικά σε ψηλά σκαμπό – έναν καναπέ πολύ τον ήθελα. Κάτι καρακάξες που μάλλον έφαγαν πόρτα από κανένα Fridays βρήκαν εκείνη την ώρα να αναλύσουν το κουτσομπολιό της εβδομάδας με σκοπό να μην ακούγεται η πρώτη εμφάνιση της βραδιάς της Άννας Στερεοπούλου, που πάλευε από την μία με χαμηλό ήχο εξοπλισμού και τις καραξοκραυγές από την άλλη. Σταμάτησε, μας εξήγησε ότι δεν τις έβγαινε αυτό που ήθελε να παίξει, και άλλαξε πορεία πιάνου και τελικά απέδωσε ένα συμπαθητικό set από ευχάριστες αλλά όχι και αξιομνημόνευτες μελωδίες. Ίσως αν οι ενοχλητικές χάριτες έκαναν και λίγο μόκο να μπορούσα να το εκτιμήσω καλύτερα.

Βεβαίως, αισθητά άλλαξε το κλίμα όταν ανέβηκαν οι ODIOLAB – το δίδυμο, plus one (η Cally Lampaditi). Μπήκαν με άλλο αέρα, πολύ σωστά ρυθμισμένο ήχο και όλοι έβγαλαν επιτέλους τον σκασμό. Πραγματικά χάθηκα. Ούτε θυμάμαι πόσην ώρα την πάλεψα στο ψηλό μου σκαμπουδάκι εκεί στο μπαρ, στριμωγμένη δίπλα στο κενό για τους σερβιτ-ωραίους. Βάθος, ηχώ, εκτάσεις, ανυψωτικά φωνητικά και ποικίλα ακούσματα, σε κάποιες φάσεις σχεδόν πρωτόγνωρα, με πήραν από το αυτί και με πήγαν σε τοπία ανεξερεύνητα, παρόμοια με τις εικόνες του backdrop που δημιουργούσε το projector, με κατάληξη στα Ηλύσια Πεδία του μυαλού μου, μέσα από το deep ambient dub τους. Και όλα αυτά σχεδόν natural high κατάσταση, που να υπάρξει δηλαδή και καμία ενίσχυση ή και ο πολυπόθητος καναπές!

Μέχρι εκεί με άφησα να το ζήσω. Το σκαμπό μπροστά στο πολυσύχναστο μπαρ δεν μου είχε έρθει καθόλου Loukoumi καθώς κάθε τρείς και λίγο κάτι θα μου χάλαγε την αύρα στην οποία τόσο ήθελα να αφεθώ.

Πόρισμα. Να τους ξανακούσω πολύ ευχαρίστως, με ένα καλύτερα face and stool control όμως.
Δίδαγμα. Όταν άφηνες τις rock σου ρίζες για να πάς για ambient βρούβες, όλο και κάποια καρακάξα σε σκαμπό θα βρεθεί να στην χαλάσει.

http://www.crackhitler.com/v3/29/odiolab/

MAHAKALA DEVIL’S MUSIC

Δεν περίμενα κάτι λιγότερο από τον πρώτο concept δίσκο των Mahakala. Αναμφισβήτητα είναι ένα μεταφυσικό οδοιπορικό στους 9 κύκλους της κολάσεως για έναν φιλόδοξο θνητό που βρέθηκε στο διάβα του Διαβόλου, διατεθειμένος μάλιστα να διαπραγματευτεί μαζί του, να χορέψει στον μεταλλικό ρυθμό της μουσικής του έκπτωτου Εωσφόρου, και να καταστραφεί διαφθείροντας την ψυχή του.

Το Devil’s Music ανοίγει με το Come Rise, το οποίο έχει ένα μελωδικό instrumental που με παραπέμπει σε μεσαιωνική εποχή, ανήσυχη και σκοτεινή. Καθώς εμπλουτίζεται σταδιακά με βαρύτερες νότες και την απαιτούμενη “βρωμιά”, είναι σαν να σχηματίζονται οι πρώτες εικόνες της ιστορίας, και σου μένει μία αίσθηση αγωνίας για το επόμενο κομμάτι.

O Evil Man όμως δεν χάνει χρόνο. Παρουσιάζεται στον θνητό μας, ο οποίος τον υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες. Σε ανταλλαγή της φιλοξενίας του, ο κακός και σακάτης Evil Man του κάνει φιλοφρονήσεις, του δίνει υποσχέσεις εξουσίας, και του προσφέρει απαγορευμένες γνώσεις, πράγματα που όσο εξωπραγματικά και αν ακούγονται στον πρωταγωνιστή, η διψασμένη μεγαλομανία του τα αποδέχεται άνευ όρων. Σε αυτό το σημείο φλέγονται οι ουρανοί και μαυρίζουν οι θάλασσες, εφόσον η επιθυμία του πληρώνεται με σάρκα και αίμα. Η αλλαγή του κομματιού που περιγράφει αυτό το σκηνικό συνεχίζει για το υπόλοιπο μισό με διαφοροποιήσεις στο ρυθμό κρατώντας εντάσεις ψηλά μαζί με το αρχικό power riff που ήταν σαν να μη μας άφησε ποτέ.

Και κάπως έτσι κλείνεται ένα Pact with the Devil. Του δίνει την ψυχή του και ζητάει σοφία και γνώσεις, απαρνούμενος την ευτυχία και τα υλικά πλούτη. Το κομμάτι αυτό αποτελεί έναν από τους θεμέλιους λίθους του δίσκου, και έτσι ακούμε ένα από τα πιο μεθυστικά riff του, σε συνδυασμό με φωνητικά που μπαίνουν εξουσιαστικά πάνω στο γαργαλιστικό baseline, έχουν εξαιρετικές αρμονίες, βάθος, έκταση αλλά κυρίως βγάζουν πίστη σε αυτό το οποίο εκφράζεται.

Το Promised Land Prelude είναι το δεύτερο instrumental που λειτουργεί σαν πέρασμα στα πιο δυναμικά μέρη του δίσκου. Ακολουθεί το δεύτερο μέρος του Promised Land Salvation που εκφράζει μια ατέρμονη τόλμη στο ότι η σωτηρία του πρωταγωνιστή θα επέλθει όντας δίπλα στον Διάβολο: να του μοιάσει, να γίνει ένα μαζί του, γνωρίζοντας φυσικά ότι είναι εχθροί. Πάντα ήταν, δεν είχε ψευδαισθήσεις περί αυτού.

Ακολουθούν οι ορδές των Modern Saints που ατενίζει ο πλέον Αντί-Ήρωας αφ ‘υψηλού αφού έχει υποστεί κάτι σαν μετάλλαξη σε Βασιλιά-Δαίμονα μέσα από αυθυποβολή αλλά και υποδείξεις του πανούργου Διαβόλου. Αηδιασμένος από ψευτο-θρησκόληπτους, από αγίους της δεκάρας, και φαινομενικούς Σαμαρείτες που του επιβεβαιώνουν ότι η πίστη τους στο ενάρετο αποδεικνύεται φρούδα και να προδίδεται με ευκολία, περιφρονεί το status quo και την άγνοια τους. Αναφέρει επιπλέον ότι αυτός που θυσιάστηκε για να σώσει την ανθρωπότητα, έκανε μια τρύπα στο νερό.

Το επόμενο By My Hand είναι από τα αγαπημένα μου και μέσα στο πλαίσιο του concept, μας μεταφέρει στο μη αναστρέψιμο σημείο της ιστορίας. Νιώθοντας μισός, κάτι μεταξύ ανθρώπου και δαίμονα (σημειώνεται και αλλαγή σε πιο throaty φωνητικά), γεμάτος με αντιφατικά συναισθήματα για την ύπαρξη του, φτάνει στο σημείο να διαφθείρει την ψυχή του σκοτώνοντας την γυναίκα με τα πράσινα μάτια για να κάνει τον σατανικό ‘Dead Man’ που έχει επιλέξει για σύντροφο σε αυτό το ταξίδι, να χαμογελάσει. Σε αυτό το σημείο αλλάζει αισθητά το κομμάτι σε υψηλότερους τόνους, με συμμετρία στις κιθάρες, έκρηξη στα drums και παροξυσμό στο μπάσο.

Συνεχίζει το Murder in Neverland με αρχικό riff που μου βγαίνει να το χαρακτηρίσω σαν reprise του By My Hand η μάλλον σαν καθρέφτισμα του. Ο τόπος βουίζει από τους αντίλαλους της πράξης του, της δολοφονίας. Εδώ μπορώ να πω ότι βλέπω έντονα να μεταδίδεται ένας λυρισμός τύπου Paradise Lost (προς Θεού και Δαίμονα – όχι της μπάντας από το Halifax, αλλά του επικού ποιήματος του επίσης Άγγλου John Milton). Περιγράφεται ο εκφυλισμός και η κατάρρευση της Neverland μέσα από ένα μουσικό συναπάντημα που εκφράζει έντονα την βεβήλωση της ουτοπίας.

Όπως ήταν αναμενόμενο, ξεσπά το χάος. Ξεσηκώνονται οι στρατιές των ακόλουθων σε μία επανάσταση εναντίον του νέου Βασιλιά φοβούμενοι ότι δεν έχουν κερδίσει την εύνοια του και ότι έχει γίνει παράφρονας, δηλητηριασμένος από εξουσία. Έχουν απηυδήσει, έχουν εκστασιαστεί και εξουσιαστεί από φόβο και λειτουργούν με την καλύτερη άμυνα που δεν είναι άλλη από την επίθεση. Lust for your Blood του λένε ξεκάθαρα και διεξάγουν εξέγερση όλοι σύσσωμοι σε ένα heavy παραλήρημα το οποίο δίνει την θέση του σε μία πιο doom διάθεση καθώς κερδίζουν έδαφος.

The King is Dead – τον έριξαν από τον θρόνο πριν προλάβει να κακουργήσει παραπάνω αλλά δεν πέφτει έτσι απλά χωρίς τις αναμενόμενη αναμέτρηση. ‘The king is dead, long live the king’ γιατί ναι μεν κέρδισαν την μάχη εναντίον του, αλλά δεν μπορούν ποτέ να κερδίσουν τον πόλεμο. Πάντα θα υπάρχει ένας κακόβουλος Βασιλιάς να μας καταδυναστεύει γιατί πολύ απλά του ανοίγουμε τις ψυχές μας διάπλατα.

Και όσο διαδραματίζονται όλα αυτά απορώ που βρίσκεται ο “Evil Man”, που μόνο Man δεν είναι. Φαντάζομαι ότι κάπου έχει αράξει και παρακολουθεί το σκηνικό που έχει πλαγίως δημιουργήσει, τρίβοντας με άρρωστη απόλαυση τα κόκκινα χέρια του και γεμίζοντας από υπερηφάνεια για το κατόρθωμά του. Το The Devil’s Song κλείνει συμπερασματικά τον δίσκο και το concept, με τον πρωταγωνιστή να υμνεί τον Διάβολο που τον ξεπέρασε, τον κατέκτησε και τον κατέστρεψε και από δω και πέρα για μία αιωνιότητα, η φθαρμένη του ύπαρξη θα βολοδέρνει κάπου σε αυτό το οποίο ονομάζεται Mahakala: the Great Death, the Great Blackness.

Το Devil’s Music μπορώ σε σύνοψη να το περιγράψω ως εξής. Είναι ένα σύγχρονο συνονθύλευμα των εικόνων που έπλασαν ο Goethe, ο Milton, και ο Dante σε συνδυασμό με το γνωστό heavy occult metal των Mahakala που έρχεται να συμπληρώσει απόλυτα την ενσάρκωση όλου αυτού που περιγράφεται. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερο ταίριασμα αφού ως γνωστόν, το heavy metal δημιουργήθηκε μέσα από της φλόγες που άφηνε πίσω του ο Σατανάς μία φορά που σέρφαρε πάνω στην Λίμνη της Φωτιάς.

http://www.crackhitler.com/v3/15/mahakala-devils-music/

MAHAKALA "Devil's Music" LP Presentation @ KOOKOO Bar

Την περασμένη Πέμπτη οι παρευρισκόμενοι του KOOKOO είχαμε την ευχαρίστηση να απολαύσουμε την παρουσίαση του ντεμπουτικού LP των MAHAKALA, με τον τολμηρό τίτλο «Devil’s Music». Ένας concept δίσκος, που αφηγείται την ιστορία ενός φιλόδοξου ανθρώπου ο οποίος συναντάει τον Διάβολο και περιγράφει το τίμημα που καλείτε να βιώσει μέσα από κάθε επαφή με εκείνον. Στα βήματα του Goethe λοιπόν, αλλά το θέμα τους πάει αρκετά παραπέρα. Αυτά τα λίγα σχετικά την θεματολογία του δίσκου εφόσον δεσμεύομαι να ακούσω προσεκτικά το LP τους, σε χώρο με χαμηλό φωτισμό και παράθυρα ερμητικά κλειστά, και να δώσω βάσει στους στίχους που το πιο πιθανό είναι να κάνουν ζημιά (με την καλή την έννοια).

Το live ξεκίνησε με μία καθυστέρηση η οποία δεν με ενόχλησε, μου δόθηκε αφορμή να κάνω τις χαιρετούρες μου και να βρω ικανοποιητική θέση στον κορεσμένο από κόσμο χώρο. Εμπρός λοιπόν για τον όροφο όπου θα μπορούσα να χαζέψω το αγνώριστο μαγαζί αλλά να έχω και την σκηνή πιάτο. Πολύ καλή επιλογή. Τα σκηνικά, ήταν μία διαβολική υπερπαραγωγή με projectors, animated γραφικά, πανό, πεντάλφες και smoke machine. Βγαίνοντας για ένα πολλά υποσχόμενο set, οι MAHAKALA μας ευχαρίστησαν ουκ ολίγες φορές για την παρουσία μας, και ξεκίνησαν με το ‘Evil Man’ και την αρχή της ιστορίας τους. Τα τεχνικά μικρο-θεματάκια στην αρχή δεν είχαν καμία απολύτως σημασία, ρυθμίστηκαν άμεσα και όσο ζεσταινόταν η ατμόσφαιρα μπαίναμε ολοένα και περισσότερο στο κόσμο τους. Μετά τα αγαπημένα μου το ‘By My Hand’ και ‘Murder in Neverland’ σκάσανε δύο εμφανίσεις guest, o frontman Μάνθος των Tardive Dyskinesia και ο Ζak από One Block Society/ Heavier Than God για να τιμήσουν τα παλαιότερα  Pool of Kerosene και το Bloodspit αντίστοιχα, δίνοντας πόνο και οργή. Ομολογουμένως, πολύ έξυπνη ιδέα. Νομίζω πως καταχαρήκαμε όλοι.
Μετά από αυτό το διάλλειμα από το «Devil’s Music», επέστρεψαν στον σκοπό τις βραδιάς, και χωρίς μπλούζες πλέον, έπαιξαν τα τελευταία τρία κομμάτια της παρουσίασης κλείνοντας με το χαρακτηριστικό ‘Devil’s Song’. Όσο για το καθαρά βρώμικο set των MAHAKALA, έχοντας ήδη πολύ καλές εμφανίσεις στο ενεργητικό τους, για άλλη μία φορά ανταποκρίθηκαν στο στάνταρ που έχουν οι ίδιοι θέσει. Σταθερή αξία με ήχο ριζωμένο στα μονοπάτια των Sabbath, αλλά και μία glam αμεσότητα που αντιπαρέρχεται της σκοτεινιάς τους.

Μείνετε συντονισμένοι για review του «Devil’s Music» το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ http://mahakalaband.bandcamp.com/ και για video interview για τα μάτια σας μόνο.   

The Whisking

I thirst.
For the spells I have cast, to last. For the winds of constant change to carry me, fast. For time to slow down in moments of internal glow, and for it to hurry down the hourglass when lovers are apart.

I yearn.
For the negligent youth that is spent. For carefree days under Gray chunks of cloud. For illusions of friends and apparitions of enemies.  For mistakes made and lessons re-taught, and the power of will once owned. 

I seek.
For the path leading into the guts of the soul. For the blueprint of the mind’s labyrinth. For the trigger that will wind the heart to a blissful steady tick. For wax wings to soar the air, to discover the margins of the zestful sun.

I fall.
For pacts with forces yet unknown. For propagating emotions and flustering devotions. For intensely lucrative connections of a decade’s gap.

I rise.
From the depths of bleakness through abysmal kisses to a state of elation and glory.

I wonder.
Wandering beyond the fray, will the Whisking stay or will it end, will it obey or defy instead. But if hope dies last, then so will this.

Revelation

Oh sweet Melancholy, Muse of all that is holy
Gracing the regrets of actions past
Beguiling desires that are not meant to last
I surrender to your bitter insidious glory.

The deceased beast of Sentiment lays in the gutter
I traded a sinner for a martyr, and all i got was a lifeless pattern.

Oh impious Faith, Reveller of all that is rotten
Seizing the minds of humankind
Arming their blood spilling hands
You shall not make me do what is meant to be forgotten.

The crippled beast of Sympathy screams in the gutter
I traded a life pattern for an ideal and became a sinner not a martyr.

Semen of the Sun / Half Gramme of Soma / Bombing the Avenue @ 6 d.o.g.s

Φυσικά και είχα ψηθεί να δω αυτό το bill. Τους Bombing the Avenue δεν τους είχα χορτάσει, έχοντας να δω κανονική τους εμφάνιση από το support των Truckfighters πάλι στο 6 d.o.g.s., αφήνοντας μου μία δίψα για περισσότερο. Ο ντόρος που έχει δημιουργηθεί γύρω από τους Semen, αλλά και το γεγονός ότι θα έβλεπα και μία μπάντα που δεν είχε τύχει ποτέ να ακούσω, τους Half Gramme of Soma, συντέλεσαν παράγοντες ώστε να διασφαλιστεί η παρουσία μου στον χώρο, ακόμα και μετά από μία μέρα, γεμάτη αρνητική και κακόβουλη ενέργεια.

Στήθηκα μπροστά για τους Bombing the Avenue. Και πολύ καλά έκανα. Η διάθεση τους να παίξουν για μας φάνηκε κιόλας από το πρώτο κομμάτι. Το νεαρό τρίο που έχει κάνει το progressive heavy rock ήχο αυστηρά οικογενειακή υπόθεση, έπαιξε με όρεξη και σκοπό να ξεχάσουμε έννοιες και να φύγουμε για λίγο, αλλού, μαζί τους. Φρέσκος, δυναμικός και παράλληλα μελωδικός ο ήχος τους, με σοκαριστικά καλά drums από τον 13άχρονο Jay, σταθερά φωνητικά και ωραία, μεστά μπασο-riff-άκια. Αίσθηση μου έκανε το sludgy “Melting Elevator” το οποίο δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από άλλα πιο γνωστά hard stoner κομμάτια. Αρκετά κομμάτια τους είχαν τις δικές τους ιδιαίτερες ρυθμίσεις και έτσι υπήρχαν μικρά διαλλείματα μεταξύ των κομματιών, με effects στην φωνή και κιθάρα που μας έβαζαν σε διαφορετικό progressive mood κάθε φορά, κρατώντας την ταυτότητά των BTA πάντα. Και σε αυτό το σημείο περί ταυτότητας και επιρροών θα ήθελα να βάλω μια άνω τελεία, και να επιστρέψω εντός ολίγου. Μου άρεσαν, και έκανα ευθύς αμέσως request για t-shirt μόλις βγάλουν merchandise.

Επόμενοι οι Half Gramme of Soma. Ένα παρεάκι από 5 άτομα που φαινομενικά δεν είχαν και πολύ συνοχή. Μία εμφάνιση που έπρεπε να κερδίσει κόσμο δεδομένου ότι προωθούσαν και το πρώτο τους CD που βγήκε ένα μήνα πρίν. Εντύπωση μου έκανε ο νέος, όπως μας είπαν, μπασίστας τους με total metal look, ανάμεσα στον τραγουδιστή με το καρό βαμβακερό πουκάμισο και τις κιθάρες ο ένας με hoodie κουκούλα πάνω από το καπέλο, και ο άλλος με t-shirt Bad Religion. Όσο διαφορετικοί ήταν εκ’ πρώτης όψης, τόσο ήταν και τα κομμάτια τους από το ένα στο άλλο, με ξεκάθαρες in-your-face επιρροές από Nirvana, Metallica, Deftones, Qotsa, λίγο Tool… συγχύστηκα. Φυσικά και οι προαναφερμένες μπάντες έχουν επηρεάσει γενιές από άλλες μπάντες αλλά σε καμία περίπτωση δεν θέλω να το ακούω τόσο απροκάλυπτα. Ωστόσο, ήταν μία φιλότιμη εκτέλεση των κομματιών τους με πιασιάρικες σύντομες παύσεις που γέμιζε η φωνή, εκτός από κάποιες φάσεις παραμόρφωσης του μικροφώνου, είχαν ενέργεια κάμποση και απόλαυσα ιδιαίτερα τον ντράμερ να επιδίδετε σε head banging και το μαλλί να ανεμίζει πάνω, κάτω. Το μόνο κομμάτι που με ενθουσίασε μας ενημέρωσαν ότι δεν ήταν καν στον δίσκο που ήταν προς πώληση. Ίσως την επόμενη φορά.

Και πάμε τώρα στους Semen of The Sun. Μία εναλλακτική ανάσα. Δεν είχα καταφέρει να τους δω με τους The Ravonettes και κρίμα διότι διαπίστωσα ότι τελικά μάλλον ήταν καλό, τότε, το πάντρεμα. Ξεκίνησαν με χαμηλή ρύθμιση στα φωνητικά με αποτέλεσμα να μην καταλάβω αμέσως το συναίσθημα τους. Σιγά σιγά διευθετήθηκε σωστά το θέμα και μπορούσες να επικεντρωθείς σε αυτό το συνολικό heavy indie tempo τους, με πινελίες ενός μοντέρνου South ήχου σε σημεία, αλλά και διακριτικές εκρήξεις που έκανε την συνολική τους εμφάνιση πολύ easy listening. Ιδιαίτερα χάρηκα με το “Roses”, ένα ανεβαστικό feel good track που μου έφερε στο μυαλό ηλιόλουστο road trip across Αμέρικα μεριά. Υποπτεύομαι ότι οι στίχοι τους πρέπει να έχουν ένα λυρισμό τύπου Interpol χωρίς την βαρία μελαγχολία τους βέβαια, που αξίζει να ψαχτεί και περαιτέρω απο αυτούς που θέλουν να έχουν μία ολοκληρωμένη άποψη για την μπάντα. Ομολογώ πως θα ήθελα να τους ξαναδώ τώρα που μας κουτσο-μπήκε η Άνοιξη, σε εξωτερικό χώρο κάτω απο έναν περίτρανο ήλιο.

http://www.crackhitler.com/v3/04/semen-of-the-sun-half-gramme-of-soma-bombing-the-avenue-six-d-o-g-s/