Red Fang @ An Live Club, 22.04.12

Φτάνοντας στο An με την ψυχή στο στόμα, γύρω στις 22.30, αντικρίζω ένα σημαντικό turn out ατόμων που ομολογουμένως δεν το περίμενα. Πόσοι, έλεγα, να ξέρουν τους Red Fang;  Κι'όμως, στο Αn είχε μαζευτεί ο «χρυσός» αριθμός ατόμων, τόσο όσο να είναι ναι μεν στα όρια της άνεσης το κοινό αλλά και αρκετός ώστε να μείνει η διοργάνωση ικανοποιημένη. Προλαβαίνω να παραγγείλω από το bar και να βρω μια καλή θέση στο πλήθος όταν βλέπω την μπάντα από το Portland να κάνει το σχετικό sound check. Τα τυπάκια με το μπυροποτισμένο καλλιτεχνικό humour που είχα δει στα official videos με δύο δίσκους πλέον στο ενεργητικό τους μετά το Murder the Mountains, ήταν σχεδόν έτοιμα.

Δεν αργούν να ξεκινήσουν δυναμικά και χωρίς ενδοιασμό με το Reverse Thunder. Οι front of stage αρχίζουν το «ζέσταμα», μερικοί μάλιστα φορώντας και κράνη τύπου Viking θέλοντας έτσι να τιμήσουν το Preshistoric Dog φαντάζομαι. Σε λίγο, σύσσωμο το κοινό επιδίδεται στο γνωστό Stoner λίκνισμα υπό τους riff ήχους των δύο κιθάρων του Bryan Giles και του David Sullivan. Ένα κράνος το τίμησε και ο David μάλιστα, ο οποίος το φόρεσε μέχρι να του πέσει από το κεφάλι. Αξιοσημείωτο ήταν ότι ο drummer, John Sherman, έπαιζε τόσο δυνατά που το ένα πιατίνι μετακινήθηκε τόσο ώστε δεν το έφτανε άνετα, φθείροντας και έτσι μερικές μπαγκέτες τις οποίες, παίζοντας παράλληλα, τις πέταγε στο πλήθος.  Ένας από τον κοινό φιλοτιμήθηκε να τον διευκολύνει φέρνοντάς το πιο κοντά του, αλλά και αυτό ανώφελο ήταν τελικά αφού μετά από το Good to Die είχε πέσει τελείως. Άστο, δεν χρειάζεται, παίζω και χωρίς πιατίνι!

Δεν θυμάμαι σε ποιά φάση άρχισαν τα stage dives. Δεν άργησε πάντως κάποιος να το πάρει το ζήτημα πάνω του, και ήταν να μην γίνει η αρχή. Σχεδόν ο ένας μετά τον άλλον ανέβαιναν και έκαναν βουτιά. Όσοι κρατούσαν επαγγελματικές κάμερες μπροστά πραγματικά είχαν ένα θέμα καθώς κινδύνεψαν και φωτιστικά. Ο Aaron Beam, lead vocalist και bassist της μπάντας μας αποκάλεσε "a bunch of crazy mοtherfuckers" ανάμεσα στα κομμάτια, συμπληρώνοντας ότι αυτό είναι φιλοφρόνηση και όχι προσβολή. Λες και θα τον παρεξηγούσαμε.
 
Τα Dirt Wizard, Malverde, Wires και Into the Εye έκαναν αίσθηση όπως και σε λίγο διαφορετικό κλίμα το Human remain human remains, "for those who like to smoke weed" είπε σε κάποια φάση ο Aaron, ο οποίος δεν παρέλειψε να μας χαρίσει και ένα περιεκτικό bass solo. Τα καλύτερα φυσικά τα άφησαν για το τέλος Prehistoric Dog, Hank is Dead, και το βαρύτερο κατά την γνώμη μου, Throw up, η εκτέλεση του οποίου πραγματικά μας απογείωσε. Κομπλέ και με το encore τους αφού εννοείται πως φωνάζαμε We want more! και Red Fang! όσο δυνατά μπορούσαμε.

Η βραδιά έκλεισε ακριβώς δίπλα στο Roi Mat, όπου η μπύρα είχε την τιμητική της. Και ναι λοιπόν, οι Red Fang έχουν ξανάρθει στην Αθήνα, στο ίδιο stage αλλά με άλλη απήχηση. Αυτό το έμαθα από τον ίδιο τον drummer, σε μία σχετική συζήτηση εκεί μετά το live. Από τότε θυμόντουσαν ότι το Ελληνικό κοινό τείνει να «ξεφεύγει» και είχαν περιέργεια για να δουν πως θα πάει και αυτή την φορά. Σε καμία περίπτωση δεν περίμεναν τέτοια προσέλευση κόσμου, και ούτε τέτοια πόρωση κοινού που εκδηλώθηκε με stage dives, κραυγές και τραγουδώντας τους περισσότερους στίχους σαν να τους ήξεραν χρόνια. Μου είπε ότι απόλαυσαν το συγκεκριμένο live πάρα πολύ. «Να ξανά έρθετε!» του λέω.  Αποζημιωθήκαμε εμείς και εκείνοι γιατί, απλά, παίξανε πολύ δυνατά το είδος που ξέρουν καλά, και απέδειξαν ότι κατέχουν επάξια τον τίτλο ‘Oregon riff monsters’.

http://www.crackhitler.com/v3/25/red-fang-an-club/

Cross Visions - 'Overcliff' request.

Condemned, callously convicted

Hanging from the cross of humanity

His own symbol of redemption
Betrayed by men, by faith, by Father.

Motionless, numbed by the bloodshed

Nailed down and strung up

The thorns scourge his barren soul

Treason by vindication of the masses.

Father will you not hold me in your treacherous embrace?

Do not leave me hanging in this forsaken place

They have only but impaled me

And you refuse to save me

Do you mean to say I am dying in vain?

It is not of the flesh that I feel the pain

Shall I give my copious life for the ungrateful’s gain?

May your sins burn you at the falling of every rain

He curses the pristine, primeval sky
The light, the life, the virtue he shall all defy
He will welcomes the dark, the death, the vice

Clouds turn to crimson red by his baneful cry.

His vision is crossed, seeing infernos

Hearing evil whispers, thinking acts of evil

The ground, it shakes, bodies by the earth consumed

The devil, he rises, mankind and the heavens are doomed.

Sunset Sky-shows

Splice us up in Sin-shine

Immerse us down to drown

Unhinged to depths unknown

Watch the Sunset Sky-shows

Of Midnight Notes

And Oversexed Souls

Allied Truth or Scornful Dare

Blissful Sweet Despair

Steeped in Sanctity

Embraced in Brevity

Unattainable Gleam

Seize the Dream

And Never wonder Why

A taste of divine bitterness - 'Overcliff' lyrics request.

I can hear the silent scream of corrupt vanity

Sounding for sorrowful times coming

The drum rolls behind the hearse, defying gravity

Of ideals and morals melting

You wait for what you’ve wanted

You plan until you are haunted

You promise yourself your acts are undaunted

But you trust in the rage that leaves you feeling taunted

Perilous and senseless you lay

Bones shattered, mind battered

By desires of grand decay.

Lost and forlorn you shall stay

Lives departed, all hope trampled

But your sons, the price they will pay.

You pray to your gods of greed

You bury your living dead creed

You believe that by this you are freed

But you drain your spirit as it’s poison you bleed

I can smell the reek of a corporate sell-out
Driving in circles around the platinum fire in the sky
Feeding off the festered remains of sins, no doubt

Taste the divine bitterness as your soul is about to die.

The Gray Decorum

Daze and dream with no limit.

Blow kisses against the wind.

Don’t bend the truth to be kind.

Accept desires and watch them transpire.

Throw old regrets into the pyre.
Raise the stakes.

Crack the mirror in seven.

Drive forward and brake in reverse.

Kill deceit before its rebirth.

Dance hard or die slowly.

Live fast all your life.

Believe you were born beyond the sun.

And that you sleep behind the moon. 

Shed only diamond tears. 

Become alive by shaming your fears.

Drink from the sky’s wishing well.

Crawl your way out of the nine circles of hell.

The nth life

I awake; eyes open wide, ears pierced back, I lay still for a while and take in the damp dense air. It smells like victory tonight.
I creep; silently, dauntingly, down the roof and over the lines of fences in the deadest hour of the night. It is now my moment to thrive.

I search; in utter stealth, clandestinely for the gifts of the dark. I am omniscient and dominantly alone to reap the rewards of the nth life.

The moon is not full yet, but it’s seductive smirk gazes down on me and the excitement pumps through my veins. The cold is bone gnawing, but the lustrous Gray coat is adequate still.

The chase is imminent. The time is drawing near. The suspense glorifies the means, and the end feels tangible at the waking of the kill.

I pounce; muscles poised and mind overcome by fathomless complexities, fear and desire become one in a dangerous dance.

'No can' resist. 'No can' rebel against nature. Give in.

Derange. 

Destroy. 

Devour.

The nth life is finally up as the thick, metallic taste of hot blood rises in my mouth.
My deathless whisper of triumph echoes over the life’s final reverberating breath.

I curl; under the strobe of the sinister lunar lantern in the black sky and revel in the debaucherous nature of the act.
I stride away; panting and shaking and intoxicated by the adrenaline that makes me whole once again.

I can now retire; body boldly bared, and soul feeling free.
For I no longer have secrets; the secrets have me.

No sermons are heard, no laments being sung; bereavement has no place here. The moon's celestial smirk widens in grander approval as her child has done well and the dawn is irrevocably near.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Nature is often hidden; sometimes overcome; seldom extinguished."

Sir Francis Bacon - Of Nature in Men

Brazen & Broken

And so they floated, high, soaring the midnight starry sky

Above skyscrapers, fumes and sins of yore

Faith vested, lies exposed and tested

Beliefs of lesser men in the dark, feeling worn.

Passion, like a virus, crawling beneath the skin

While fear consumes the consciousness from within.

The centre refuses its integrity to uphold

And sensing collapse, they plan a relapse

While their amber eyes, bleed tears of gold.

From Fire, the light

Through Water, the depth

In Air, the tumultuous thought.

On Earth they hang lifeless, brazen and broken

Their limbs left soaking as the flame of fortune is sought.