11/10/2012

The House on the Hill.


Voltaire - To the living we owe respect, but to the dead we owe only the truth.
Her hands dug deep into the moist and dense soil. It had only just stopped raining, and the ground was so wet, she could feel the water drench her clothes at her knees as she sat on all fours at the base of the hill. The great tree that she had taken refuge under, to sit out yet another Electric Storm, had wept; its old bark had cracked and tears of resin had trickled down to its base. She had an awkward sense that it was tears of resentment, and rushed to her feet. She touched its resentful resin, and it burned to her touch. Sucking on her sore finger she thought she heard a voice: a child’s voice, coming from the base of the tree, no, from beneath the roots, rising up and reverberating through the bark's cracks and resin pus.

“Hurry”.

The old voices had stopped since she had crossed the river. This voice was of a new order, sounding innocent yet compelling enough for her to pay serious heed. She knew she had no place there, amidst the strange nature, the twisted nature of past, of longing, of yearning, there, deep in the Forest of Forever. She knew it even before she decided to cross beyond the silver river and penetrate the unknown North, but the Gray Wolf left her little choice. He had seized her thoughts, entering her mind at his will, during the dead of the night, and she often could see through his auric eyes, images of frustration, of chase, of want, of desire. She would wake each time thirsty and hungry to venture into the Forest to seek the questions, to which she already knew the answers.

“Hurry, follow the Moon”.

She was still under the weeping tree, lost in thought, remembering the eyes, the golden blazing eyes, and her legs felt like lead. Heavy and almost comatose.

“Hurry, follow the Moon to the House”.

She looked up, between the tree’s thick canopy. She could not see the Moon. She needed to see its command, through its celestial smirk, its behest. With great effort, she took three steps forward placing herself barely into the clearing. The familiar moon shone down on her in all its lunar glory and showed her the path that started at the bottom of the hill.
She felt the bell of urgency ringing through her body and so started to trek up the slope. In some un-human way, she had reached the top with astonishing speed. She did not even need to catch her breath, and she realized to her surprise that at the top of that hill there was no breeze, not even the slightest sensation of wind, she could hardly feel the air around her. It was as if she was in a vacuum and nothing moved. Feeling queasy, she looked down from the precipice at which she stood; she could see no ground, no weeping tree, only a most peculiar thick fog that made her shiver as she could see eerie dark figures dancing in it, hissing and whispering. She did not recall any fog when she was at the bottom of the hill. In fact the air was perfectly clear as she had looked up at the Moon only a little while ago.
The nature around her at the top of the hill was dead; lifeless, livid and diseased. She looked up at the Moon again for council to see that its shade had darkened into a silvery crimson, and she felt uneasy. She must hurry.

She turned and faced away from the foggy abyss below, and in her sight lay what she could gather as being the back of the House on the Hill.

Unlike the contrasting state of the nature in the scenery before her, the House was very much alive. The walls shook and the windows fell into a sudden tremor at each step she took closer to it. She lay still for a while, completely uncertain as to what she was to do. Where was the Gray Wolf? Why was the Moon testing her? What was the Question? The Question now was whether she would approach with boldness in her heart or face the Crimson Moon’s wrath. The Electric Storm would soon come and there was no weeping tree to protect her from its strike. She dared not plunge into the fathomless forlorn nothingness that took the place of what was the bottom of the Hill. Now it appeared that she had no choice.
Biting her lip she took forceful strides towards the House, and as she drew nearer, its image swayed and evaporated at every orifice as vicious vines strangled it from every angle. And so it shook and shuddered, window panes clashing and tiles from the roof tumbling down. Yet she held her pace with tears in her throat and walked round its eastern wing to get a better look for the entrance. On the eastern side, the House seemed to have changed. It was steady, unmoving, and clean. Still old but clean and it reminded her of a time when houses like that were the norm to be surrounding her, and the people she once knew having made their homes and lives therein. She felt wistful and the sentiment built up inside her choking in her throat once again. She kept going until she could see the other face of the House that boasted the main entrance.
 
The sky started to scorch. The lighting started to well up in the clouds. The Moon’s veins pulsated bloody red and its previous silver glow had paled and waned as the impending Electric Storm was imminent. A chant; a deep trance-like chant filled her ears in a tongue she did not recognize, in voices she could not discern and immediately her mind raced back to the torment of nightfall, again and again when the voices came to taunt her, to drive her insane. Amidst the shrewd dry shrubbery in front of the House there appeared silhouettes that slowly took form. For a second she cringed at the idea that these were none other than the eerie figures of the fog below. Then she saw clearly. She saw women, old, wild, weathered women, about half-a-dozen, some scantily clad, others stark naked in a revelry of deep mantra, moving in a wide circle, holding hands. She watched them as they chanted louder and louder until her ears bled at the abominations being uttered. Though she could not comprehend, her guts quivered at the waking of something evil. Something she should not become witness to. With her back against the wall of the House, she moved sideways, quickly and silently, closer to the main door. Her feet were still on the barren ground and she dreaded the moment she had to step onto the old wooden floorboards of the porch. Would they crack under her tread? Would it break their wicked transfixion, and if it did, would they swoop like a flock of rabid harpies on her, under the auspices of the Blood Moon? And the question that burned her skull time and time again: where was the Gray Wolf?

She must take the chance, the Storm was upon them, and she begged in her heart of hearts that the door to the House would open at first attempt. It must! Two steps on the crackling floorboards, she closed her eyes shut and twisted the door knob. It latched open at once and she pushed her weight against its dated resistance to leverage its alliance. Chilling shrieks and resonating thunder belted as she slammed it shut behind her, her eyes still tightly closed. She was inside.

08/10/2012

DEFCON 4: The annual metal/rock Fest

Λοιπόν, έχουμε και λέμε: Defcon 4: The annual metal/rock fest, orchestrated by Trailblazer Records για 4η φορά.
Ή αλλιώς De(a)fcon, που νομίζω αρμόζει καλύτερα έτσι όπως το βίωσα εγώ, αφού κράτησε γύρω στις 5 ώρες με πολύ υψηλά decibel.

Έχοντας γίνει σχεδόν «δήμαρχος» του
AN Club μέσα στις τελευταίες εβδομάδες, με live όπως Maybeshewill & Orange Goblin, επέλεξα να παρευρεθώ στο Defcon 4 την βραδιά του Σαββάτου 6 Οκτωβρίου. Ένα live το οποίο βιντεοσκοπούταν, με line-up που είχε άκρως heavy ακούσματα, και ήταν ως εξής:
                                                 
DREAMLONGDEAD
                                                           
AMNIAC
                                                           
ASPEN
                                                      
MAHAKALA
                                                   
SUN OF NOTHING
Το «ψήσιμο» το δικό μου ήταν κυρίως για τους 
MAHAKALA τους οποίους είχα να δώ από πέρυσι στο ΚΥΤΤΑΡΟ, και είναι από τις μπάντες που κάνουν κατά βάση καλές εμφανίσεις, χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις. Σίγουρα πράγματα. Επίσης είχα περιέργεια για τους AMNIAC για τους οποίους είχα κάνει ένα μικρό sampling πριν πάω.

Έφτασα κατά τις 9.30μ.μ, προλαβαίνοντας περίπου 3 κομμάτια των
DREAMLONGDEAD. Μπαίνοντας και ανοίγοντας τις γυάλινες πόρτες συνειδητοποιώ ότι έχω κάνει την μέγα μαλακία και δεν έχω πάρει ωτοασπίδες. O ήχος τους ήταν βαρύς, ασήκωτος και επιβλητικός, η απόλυτη Sludge-ιά με Stoner riffs και με φωνητικά που ξυπνάνε πεθαμένους. Ένα δυνατό set, αν και λίγο στατικό για τα γούστα μου. Οι DREAMLONGDEAD είναι μία σχετικά νέα μπάντα αλλά η οποία έκανε ένα θορυβώδες άνοιγμα στο Fest και δεν θα την κατέτασσα σε warm-up μπάντα σε καμία περίπτωση.

Επόμενοι ήταν οι
AMNIAC οι οποίοι, πέρα από κάποια τεχνικά θεματάκια, δεν με κούρασαν αλλα ούτε με αιφνιδίασαν κι' όλας. Άλλη μία Sludge μπάντα, τα post στοιχεία της οποίας έδιναν μια πιο ελαφριά & ευχάριστη αίσθηση στο set, με Groove-ιές που πλέκονταν νόστιμα με τα κατεξοχήν heavy riffs που τους χαρακτηρίζουν. Γενικά όμορφα και χλιαρά. Ίσως θα έπρεπε να είχαν ανοίξει εκείνοι αντί των DREAMLONGDEAD.

Το
stage παρέλαβαν οι ASPEN αντικαθιστώντας τους ROUTES. Οι 3 παλαβοί Πορτογάλοι, οι οποίοι έκαναν support στους Orange Goblin την Πέμπτη που πέρασε, ομολογώ πως τότε δεν μου είχαν αρέσει και πολύ. Ίσως δεν μου ταίριαζαν για προλαλήσαντες των Goblin και μου είχαν φανεί λίγο σε μία ψυχεδέλεια που την θεώρησα άτοπη. Κ' όμως κάτι μαγικό συνέβη το Σάββατο, έγινε ή ανατροπή και τους απόλαυσα στο έπακρο. Μελετημένα κομμάτια, ένα εκ' των οποίων που μέτρησα ήταν σπασμένο σε 5 σημεία, που εναλλασόταν και πάλι επέστρεφε στις αρχικές μελωδίες, συνδυάζοντας Groove ύφος με έντονα Sludge στοιχεία. Πείστηκα να ακούσω το "Winds of Revenge",  για να αποφασίσω τελικά αν όντως μου αρέσουν με κριτήριο την στουντιακή ποιότητα ενός Εxtended Play.

Οι
MAHAKALA δεν χρειάζονται συστάσεις. Μetal με κλασσικές ρίζες, πάντα heavy, με Occult αντικείμενο, και θεματολογία περί θεών και δαιμόνων. Ανέβηκαν με υπόκρουση από κραυγές καθώς είχαν δικό τους κοινό από κάτω. Με ένα δυνατό και απόλυτα συντονισμένο ξεκίνημα μας πήγαν ένα ταξίδι χώρο-χρόνου, στην κόλαση των 70's. Αρκετά επικοινωνιακοί οι MAHAKALA έπαιξαν κομμάτια από τον επικείμενο δίσκο τους «Devil's Music», εκτός από 2 που τα είχαμε ξανά ακούσει στο ΕΡ του 09. Καλή σκηνική παρουσία και αψεγάδιαστα φωνητικά, μέτρησα δε 6 από τους θεατές μάλιστα, να επιδίδονται συγχρονισμένοι σε air-guitar ρεσιτάλ σε ένα ημικύκλιο μπροστά στο stage. Μας ζήτησαν να είμαστε λιγότερο «ξενέρωτοι» καθώς όντος το κοινό δεν έκανε φασαρία στις παύσεις ανάμεσα στα κομμάτια παρόλο το head-banging, το air-guitar ρεσιτάλ, αλλά και τα circle pits. Τι να πεις, τόσο καμένοι ήμασταν.

Τους
SUN OF NOTHING τους παρακολούθησα λίγο, ιδού η αμαρτία μου. Από τους λάτρεις του είδους όμως άκουσα ότι ήταν «ισοπεδωτικοί». Περί ορέξεως...σαπιλόπιτα. Πολύ σκοτεινιά, παράτολμοι και απόκρυφοι ήχοι, σε συνδυασμό με ψυχρό φωτισμό και τα air condition του AN να βαράν, δημιούργησαν μία άκρως ατμοσφαιρική εμφάνιση. Η σχεδόν θεατρική παρουσία του frontman κέρδισε εντυπώσεις καθώς ταίριαζε γάντι με το Drone/Doom στυλ της μπάντας.

Stay tuned για το επόμενο.

http://www.crackhitler.com/v3/09/defcon-4/

17/09/2012

Consequential Nemesis

The clouds come down again to covet the evil,
In spirals they descend, raging and rattling, heavy as the rain they bear.
Caught red-handed, purity now cemented,
The Furies of self-loathing come to plague the blackened heart.

Slithering down like serpents infuriated,
Seeking to spread the spawn of disease created,
Their voices whisper the name, laced with the stinking breath of rotten guilt.
In the maze of the mind the blood stained prints tell the Fury jury,
That the pestilent madness is at reign, dissolving the lines of reason,
Like spiders spinning frantically their web of woe around their retired foe.
 
Time stands still from night the rabid Gray hounds of penitence are released and onwards.

Licking their frothing jaws and plunging their sharp paws into the mind’s ground,

They rampage past fathomless crevices where virtuous memories hide, to corner your naked fears,
Feeding them starkly before rapaciously starting to ravage all but jagged bones and prickling thoughts.
 

Time stands still from night the rabid Gray Hounds of Penitence are released and onwards.

Eternal and immortal, 'tis the vicious circle of crippling Consequence, and its bestial Hydra sibling Nemesis.

15/09/2012

Untitled

The broken arrows of fate
They maim our souls
Our visions only remaining.
Together we devise
To sermon our last goodbyes.
Red stains on Gray canvas
They tell a story;
Of fallen angels
And prophets on the rise.

Pillars of futility
Straining our perception
Two-foldedly blinded
Led into our deception.
Together we demise
Our grandest dreams
To see is to feel
To feel is to pull at the seams.

20/08/2012

Texas Summer Festival | Bat City

Τον μήνα του Ιουλίου, το BAT CITY στεγάζει ένα tribute στην Metal σκηνή. Και όταν αναφέρομαι σε tribute, το λέω με την έννοια ότι ανοίγει τις πόρτες του και υποδέχεται 3-4 ανερχόμενες Metal μπάντες που δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό live κάθε βράδυ από τις 02/07/12 – 22/07/12. Είσοδος 5 Euro, με μπυρίτσα.
Επέλεξα την συγκεκριμένη μέρα επειδή είχα τρελή περιέργεια να δώ τους Overcliff. Μία Groove / Death Metal μπάντα από 5 πολύ νέα παιδιά, και όσο και να μην θέλω να το παραδεχτώ νομίζω πώς τους ρίχνω καμιά δεκαριά χρόνια. Ο κιθαρίστας μάλιστα μου είχε ζητήσει να του γράψω μερικούς στίχους για πλάκα, που τελικά τους μελοποίησε και έτσι δεν μπορούσα να λείψω από το live. Η περιέργεια σκότωσε την γάτα;
Έφτασα νωρίς και οι ρυθμοί ήταν αργοί και η μπυρίτσα απαραίτητη με τέτοια κουφόβραση. Έτσι είχα και τον χρόνο να συζητήσω με τους Overcliff που θα έβγαιναν τελευταίοι μετά τους iSawU και τους Reinventing Hell.
Οι iSawU ξεκίνησαν στη περπατημένη οδό, με εύηχα δυνατά riffs και αρκετή ενέργεια. Μία δεμένη Μetalcore μπάντα από 4 μέλη, φωνητικά αρκετά σωστή- έβγαζα κιόλας μερικούς από τους στίχους. Το stage παλλόταν εφόσον τα παλικάρια βρισκόντουσαν στην «ζώνη» και το ήδη ζεσταμένο κοινό ακολουθούσε. Ο μπασίστας και ντράμερ άλλαξαν θέσεις στα μισά του live περίπου, δίνοντας έτσι μία ελαφρώς άλλη διάσταση στον ήχο και ρυθμό, σαν να έβλεπες μία ταινία που από μία φάση και μετά αναλάμβανε άλλος σκηνοθέτης, χωρίς να χάσουν σε ποιότητα.
Τα ηνία ανέλαβαν οι Reinventing Hell οι οποίοι είχαν το περισσότερο κοινό από όλους. Αρκετά μελωδικοί για Hardcore Metal μπάντα, μας απέδειξαν ότι όταν το μάτι του τραγουδιστή γυαλίζει, το live τους αξίζει. Κατάφεραν να κάνουν το κοινό τους να επιδειχθεί σε mosh pits μέσα στο BAT CITY. Εντάξει 5 άτομα χωθήκαν, αλλά έκαναν για 10. Έπαιξαν προς το τέλος ένα Black Sabbath cover, και κλείσανε θριαμβευτικά. Ομολογώ πως θα τους ξαναέβλεπα άνετα.
Οι Overcliff, μετά το διάλειμμα που ακολούθησε, είχαν ένα θέμα με τον ήχο όταν ανέβηκαν. Τους πήρε κάποια ώρα μέχρι να συντονιστούν με τον ηχολήπτη του μαγαζιού και είπα από μέσα μου «εδώ είμαστε». Αλλα ο τραγουδιστής Nick κατάφερε να σώσει την κατάσταση με χιούμορ και ξεκίνησαν με το Cross Visions , ένα κομμάτι με ατμοσφαιρική εισαγωγή, με ψιθυριστά φωνητικά και επική μελωδία κάτι που σε παραέμπεπτε να φανταστείς ιστορίες απο την κρύπτη. Δεν κράτησε πολύ καθώς ακολούθησαν Thrash κιθαριές και κρουστά με πιό brutal φωνητικά, αλλαγές ρυθμού και μελωδίας που έδεναν πολύ καλα. Παρόλο που είχαν μίκρη υποστήριξη απο φίλους εκείνο το βράδυ, ξεσήκωσαν το κοίνο και τα παιδιά απο τις προηγούμενες μπάντες καθώς όλοι είχαν μαζευτεί μπροστά στην σκηνή. Συνεχίστηκε το live σε πολύ καλό κλίμα, και ιδιαίτερα όταν έπαιξαν τα κορυφαία Backbone των Gogira, και Walk With Me In Hell των Lamb of God. Ξεχώρισαν επίσης το instrumental κομμάτι τους καθώς και το Taste ODivine Bitterness, τα δύο τελευταία τους πρίν κλείσουν με το Πλοκάμι και το Ntirinini, για να τιμήσουν και λίγο την πατρίδα ρε γαμώτο!
Παρόλο που δεν είχαν τον αριθμό του δικού τους κοινού, σε σχέση με τις άλλες μπάντες, νομίζω κατάφεραν να κερδίσουν όσο κόσμο είχε το BAT CITY εκείνο το βράδυ, και σίγουρα έχουμε να δούμε αρκετά ακόμα απο τους 5  Overcliff-arians.
Εδώ το link του TexasSummerFestival 2012 που συνεχίζεται.

http://www.crackhitler.com/v3/12/texas-summer-festival-bat-city/

23/07/2012

Overcliff on Crack

Αυτοαποκαλούνται Groove Metal / Death Metal μπάντα, που μετράει λίγα καιρό στον χώρο. Προσωπικά θα τους χαρακτήριζα ως μία μπάντα με ήχο μελωδικό, με ωραίες αλλαγές και με τις απαιτούμενες εκρήξεις. Οι Overcliff είναι μία μπάντα που συνδυάζει κλασσικά Metal στοιχεία με λίγο progressive, χωρίς όμως να λείπει και το Thrash στο κέντρο. Ένα συνονθύλευμα που παραδόξως δένει αρκετά καλά.
Είστε μια νέα μπάντα που τώρα κάνει τα πρώτα τις βήματα. Πείτε μου πως προέκυψε αυτή η συνεργασία.
Γιώργος: Αρχικά η συνεργασία ξεκίνησε με εμένα και τον Νick ο οποίος ήδη είχε αρκετή εμπειρία μουσικά (8 χρόνια κιθάρας) και είπαμε να ενώσουμε τα μουσικά μας γούστα για να δούμε τι θα βγει. Ακολούθησαν ο Δημήτρης με εξίσου αρκετές γνώσεις και ανέλαβε χρέη lead guitar. Σιγά σιγά, φτάσαμε στο σύνολο που είμαστε σήμερα με τους Leliel (ντράμς) και Daemon XII (μπάσο) να συμπληρώνουν την 5-άδα.
Εκτός από την προσήλωση σας στο Metal τι άλλο σας δένει σαν μπάντα; Σημειώνω ότι ο προηγούμενος μπασίστας σας την έκανε.
Νick: Μας δένει η χημεία και σε προσωπικό επίπεδο, πέρα από το μουσικό. Τα μέλη μας, όπως είμαστε τώρα, έχουμε κοινό και ενεργό ενδιαφέρον για την πορεία της μπάντας, που εκδηλώνεται μέσα από ενθουσιασμό και επιμέλεια για τις υποχρεώσεις της. Φυσικά το διασκεδάζουμε κιόλας αλλά το αντιμετωπίζουμε με σοβαρότητα.
Δημήτρης: Ευτυχώς συνεννοούμαστε και έχουμε τον ίδιο στόχο όλοι, να εξελισσόμαστε στην μουσική μας και να επεκτείνουμε την γκάμα μας έτσι ώστε να βγάλουμε κάτι το οποίο να είναι όσο πιο καινοτόμο γίνεται. Και το ότι ο καθένας έχει διαφορετικά γούστα/στυλ μας βοηθάει να βγάζουμε κάτι πολύπλευρο. Ας πούμε ο Geo είναι κατεξοχήν του Thrash. Αυτό εξισορροπεί τις δικές μου Melodic Death εμμονές και βγαίνει ένα αμάλγαμα με δόση groove και τα brutal φωνητικά του Νικόλα.
Τι εστί Metal για τους Overcliff;
Δημήτρης: Σημαίνει πολυσυλλεκτικότητα και πολυμορφία. (αποφασιστικά και χωρίς καθόλου σκέψη – υπάρχει γενική συναίνεση για τον χαρακτηρισμό)
Σε αυτό το σημείο, γίνεται ένας μεγάλος διάλογος μεταξύ τους, ύμνος προς το Metal, τις ρίζες του, τις επιρροές του, την εξέλιξή του και την διαφορετικότητα του ανά των ειδών. Επισημαίνεται ότι αναφέρουν την κλασσική και την Jazz σαν μέγιστες επιρροές και εμένα μου γίνετε ένα mini-μάθημα στην ιστορία του Metal. Thanks guys.
Τι σας διαφοροποιεί από άλλα άτομα τις γενιάς σας των οποίων τα μουσικά ακούσματα πορεύονται με βάση των MAD/ MTv, με αποτέλεσμα να ακούνε Χατζηγιάννη, Ήβη Αδάμου, Bieber, άντε και καμιά Gaga στο τσακίρ κέφι;
Όλοι: (Γέλια) Δεν έχουμε καμία σχέση!
Daemon XII: Το γεγονός ότι τα μουσικά μας ακούσματα, απαιτούν πολύ περισσότερη μουσική γνώση και δημιουργικότητα για να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, δηλαδή να αισθάνεται ο ακροατής αυτό που αισθανόμαστε κι εμείς μέσα από τα κομμάτια μας.
Νick: Όταν έχεις μουσική παιδεία οι μουσικοί σου ορίζοντες διευρύνονται. Στο αυτί σου ταιριάζει κάτι πλούσιο με έκταση και βάθος. Δεν βρίσκουμε ότι αυτό υπάρχει στην μουσική που προαναφέρθηκες.
Και επίσης προσωπικά δεν μπορώ να εκτιμήσω την μουσική που δεν δημιουργείται από όργανα επί σκηνής.
Δημήτρης: Σε μία live εμφάνιση πραγματικά μπορείς να κάνεις αποτίμηση αυτού που ακούς. Τώρα ειδικά για την Pop σκηνή, γενικεύοντας θα πω ότι ή ματώνουν τα αυτιά σου σε live, η πάλι απλά ακούς το playback.
Οπότε διπλό fail.
Γιώργος: Ας μην αναφερθώ ακόμα στην Dubstep.  (Γέλια).
Ποιες μπάντες σας έχουν επηρεάσει περισσότερο; 
(Αμέσος μου δείχνουν τις μπλούζες τους: Nevermore επί δύο και Gojira. Επικρατεί ένας διάχυτος ενθουσιασμός καθώς μου απαριθμούν τις «μπαντάρες»).
Nevermore, Gojira, Lamb of God, The Haunted, Dark Tranquility, Meshugah, Animals as Leaders, Megadeth, Mastodon, Iced Earth Decapitated, The Agonist και άλλες.
Ελληνικές;
Πλοκάμι του Καρχαρία, Suicidal Angels, και φυσικά Septic Flesh και Rotting Christ.
Ποίος είναι ο τελευταίος δίσκος που ακούσατε;
To Bloodbath των Suicidal Angels
Beast των DevilDriver
Perspective από Tesseract
Από The Agonist, το Prisoners και Gojira το L’Enfant Savauge.
Πείτε μου κάτι που αγαπάτε και κάτι που απεχθάνεστε με την ίδια ένταση;
Daemon XII: Αγαπώ την ειλικρίνεια και απεχθάνομαι την υποκρισία.
Nick: Εγώ γουστάρω οτιδήποτε δημιουργικό, όπως π.χ. την μαγειρική. Σπουδάζω σε σχολή επαγγελματικής μαγειρικής στο Los Angeles εξάλλου, και βρίσκω αρκετές ομοιότητες μεταξύ μουσικής και μαγειρικής στις βάσεις τούς. Επίσης μπορώ να ακούσω μουσική στο κάθε τι, από την βροχή μέχρι την κίνηση στους δρόμους.
Πραγματικός καλλιτέχνης λοιπόν! Τι απεχθάνεσαι;

Nick: Δεν αντέχω τους κλειστόμυαλους ανθρώπους.
Γιώργος: Εγώ παλι αυτούς που θεωρούν αληθινή μουσική την Dubstep.
Δημήτρης: ‘Κλειστόμυαλος’! (Γέλια) Σιχαίνομαι την απάθεια της γενιάς μας, ενώ μ’αρέσει να ασχολούμαι με  σχέδιο που απεικονίζει σκοτεινές παραστάσεις.
Σκοτεινές παραστάσεις όπως αυτές που διηγούνται τα τραγούδια σας να φανταστώ;
Δημήτρης: Το’ πιασες.
Μία περίεργη στιγμή που ζήσατε είτε επί σκηνής είτε εκτός,  που να έχει να κάνει με την μουσική σας ιδιότητα;
Γιώργος: Το πρώτο σκηνικό που μου έρχεται στην μυαλό είναι σε ένα live μας με τον προηγούμενο μπασίστα ακόμα, ξεκινήσαμε να παίζουμε, όταν συνειδητοποιεί ότι δεν κάνει καλή επαφή το καλώδιό του. Σταματάει, βγάζει το μπάσο, και ψάχνει να εντοπίσει πού ‘χάνει’. Εντωμεταξύ, οι υπόλοιποι συνεχίζουμε κανονικά αναρωτώμενοι πόσην ώρα θα του πάρει. Σε κάποια φάση, βρίσκει το καλώδιο, και πάει στον Δημήτρη να δει αν το καλώδιο που κρατάει έχει ρεύμα και μπορεί να συνδεθεί στην κιθάρα του Δημήτρη. Καταλαβαίνεις. Μετά αφού αποφασίζει ότι εντάξει, καιρός να πιάσω το μπάσο πάλι πριν τελειώσει το κομμάτι που ήδη παίζαμε, μπαίνει σε άλλο κομμάτι  για 20 δεύτερα περίπου μέχρι να μπει κανονικά εκεί που παίζαμε. Γελάγαμε.
Nick:  Καλά ναι έχει μείνει αυτό, ήταν από τα πρώτα live κι’όλας. Εμένα μου έχει έρθει οι Μεξικάνοι γείτονες στην πόρτα του σπιτιού στο LA επειδή έκανα πρόβα μέσα στο σπίτι μεσημέρι. Φαντάσου εκεί που έδινα φωνητικά γιατι θα πήγαινα στο studio την επομένη να τα ηχογραφήσω, χτυπάει κουδούνι και να σου ο Chester Gonzalez, ο φιλικός αλλά ευαίσθητο-αυτιάς γείτονας μου από το México. Νομίζω στην αρχή είχε ήδη δοκιμάσει να χτυπήσει τον τοίχο απλά δεν τον άκουγα.
Πώς και πού σας φαντάζεστε σε 10 χρόνια από τώρα;
Γιώργος: Χμμμ…δύσκολη ερώτηση. Μία αβίαστη απάντηση θα ήταν ότι θα θέλαμε να είμαστε εκτός Ελλάδας γνωρίζοντας ότι τα πράγματα, φυσικά και γενικότερα πλέον στις μέρες μας είναι δύσκολα, αλλά και ακόμα πιο συγκεκριμένα στην προώθηση και εξέλιξη της μουσικής.
Δημήτρης: Και φυσικά δεν είναι θέμα τα φράγκα, δεν είναι σκοπός μας αυτός άλλωστε, ο σκοπός είναι σε 10 χρόνια να έχουμε μία ενδιαφέρουσα πορεία στην Metal σκηνή, να έχουμε διαφοροποιηθεί και  να έχουμε ένα fan base όχι απαραίτητα μεγάλο, αλλα απαραίτητα γερό, να παίζουμε για αυτούς, να το διασκεδάζουν και εμείς και αυτοί, και να βλέπουμε την απήχηση να εκφράζεται μέσα από mosh pits, metal fingers, head banging και να τραγουδάνε τους στοίχους
Ότι θέλει η κάθε Metal μπάντα που σέβεται τον εαυτό της.
Nick: Και σε κάποια φάση ελπίζουμε να μπορούμε να επιλέγουμε εμείς τις συναυλίες/περιοδεία μας, όπως επίσης να επιλέγουμε και τα συγκροτήματα που θα πλαισιώνουν την περιοδεία. Για μας αυτό θα ήταν το απόλυτο κριτήριο επιτυχίας.
Daemon XII: Η επιτυχία, ορίζεται για μας ως η αναγνώριση της αφοσίωσης μας στο μουσικό είδος που υποστηρίζουμε από τον κόσμο.
Τι μπορεί να περιμένει το κοινό από την πρώτη live εμφάνισή σας στα πλαίσια του Texas Summer Festival 2012?
Γιώργος: Την ενέργεια μας, το πάθος μας για αυτό που κάνουμε και ένα δείγμα της δουλείας μας που θα κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο. Φυσικά και κάποιες αγαπημένες διασκευές. Ελπίζουμε να το χαρείτε.

22/07/2012

The Unrequited

With fire eyes you tell me that I am wrong, I am wrong
But like a moth to a flame hungry for warmth I am drawn
And I am thrown, I am thrown deep into the orb of you
Where the lies she whispered they ring so true, oh so true.
Could you ever drown in the stencilled soul of me?
Tell me where was I failing to make you see?
And I ask, I ask, where did you learn to rule the world
You say you read the cards that are dealt and know the ones to fold
With your penniless ways and your lanes full of hurt, full of hurt
Since the dead don’t bleed, I bury my heart in the dirt, in the dirt.
Yet I cursed the light to enter your dark abyss
Tell me why was there such bite in your cavernous kiss?